Сураи Ас-Саффат — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَاسْتَفْتِهِمْ: Пас бипурс аз онҳо, яъне аз кофирон бихоҳ, ки ҷавоб диҳанд.
• أَشَدُّ خَلْقًا: Дар офариниш қавитар ва бузургтар.
• طِينٍ لَّازِبٍ: Гили часпандае, ки ба даст мечаспад ва ба ҳамдигар мепайвандад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки аз инкорандозандагони қиёмат бипурс: оё офариниши онҳо қавитар ва бузургтар аст ё офариниши осмонҳо, замин, фариштагон ва дигар махлуқоти бузурге, ки Мо офаридаем? Ҳаройина, Мо онҳоро аз гили часпандае офаридаем, ки ба ҳамдигар мепайвандад ва ба даст мечаспад. Пас чӣ гуна онҳо эҳёи дубораро инкор мекунанд, дар ҳоле ки худи онҳо аз моддаи заифе чун гили часпанда офарида шудаанд? Оё онҳо намебинанд, ки Офаридгоре, ки ин махлуқоти бузургро офаридааст, метавонад онҳоро дубора зинда кунад?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят далели равшани қудрати бепоёни Худовандро дар офариниш нишон медиҳад ва ба инсон мефаҳмонад, ки эҳёи дубора барои Худо кори душвор нест.
• Инсонро ба андеша водор мекунад, ки дар бораи пайдоиши худ фикр кунад ва бифаҳмад, ки аз моддаи заифе офарида шудааст, пас набояд такаббур кунад.
• Ин оят муҳаббат ба исломро зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон бо далелҳои оддӣ ва фаҳмо ҳақиқатро баён мекунад ва инсонро ба ростӣ ҳидоят менамояд.
• Инсонро ба шукргузорӣ ба Худованд барои неъмати офариниш ва ҳаёт ташвиқ мекунад ва ӯро аз инкор ва ғафлат бозмедорад.