Sura As-Saffat — Werset 140

Znaczenie słów:

• أَبَقَ – uciekł, zbiegł (słowo to używane jest w odniesieniu do niewolnika, który ucieka od swego pana; użyto go tutaj, aby podkreślić naganność tego czynu wobec Boga).
• الْفُلْكِ – statek, okręt.
• الْمَشْحُونِ – wypełniony, przepełniony (ludźmi i ładunkiem).

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Bóg Wszechmogący wspomina historię Swojego proroka Jonasza (Juna), pokój z nim, przypominając o jego ucieczce. Kiedy Jonasz, zniecierpliwiony i rozgniewany na swój lud, który nie przyjmował wezwania do wiary, opuścił ich bez wyraźnego pozwolenia od Boga, udał się w stronę morza. Tam wsiadł na statek wypełniony po brzegi podróżnymi i towarami. Ucieczka ta nie była aktem buntu wobec Boga, lecz wynikiem ludzkiej słabości i pośpiechu, który nie był zgodny z Bożą wolą. Wkrótce miało się okazać, że ta decyzja doprowadzi go do wielkiej próby – losowania, w wyniku którego został wyrzucony do morza i połknięty przez wieloryba. W ten sposób Bóg nauczył go cierpliwości i pokory.

Korzyści i nauki płynące z tej historii:

1. Ważność posłuszeństwa wobec Boga – nawet prorocy nie są wolni od błędów, ale ich wielkość polega na szybkim powrocie do Boga i szczerej skrusze. Uczy nas to, że każdy człowiek może się potknąć, lecz najważniejszy jest powrót na właściwą drogę.
2. Cierpliwość wobec ludzi – zniecierpliwienie i gniew na innych nie usprawiedliwiają pochopnych decyzji. Bóg kocha tych, którzy okazują wytrwałość w głoszeniu prawdy, nawet gdy spotykają się z odrzuceniem.
3. Bóg zawsze ma plan – to, co wydaje się katastrofą (ucieczka, burza, wpadnięcie do morza, połknięcie przez wieloryba), było w rzeczywistości drogą do oczyszczenia i duchowego podniesienia Jonasza. Podobnie w naszym życiu – trudności mogą być ukrytą łaską.
4. Moc skruchy – późniejsza modlitwa Jonasza w ciemnościach wnętrza wieloryba, „La ilaha illa anta subhanaka inni kuntu min az-zalimin”, jest dowodem na to, że szczera skrucha otwiera drzwi do Bożego miłosierdzia. To jedna z najpiękniejszych lekcji nadziei dla każdego grzesznika.
5. Pokora wobec Boga – historia ta uczy nas, że nikt nie jest samowystarczalny. Nawet prorok potrzebuje Bożego prowadzenia i przebaczenia. Człowiek, który zdaje się na Boga, nigdy nie jest zgubiony, nawet w najciemniejszych chwilach.