Сураи Ас-Саффат — Оят 140

1. Маънои калимаҳо:

— «أَبَقَ»: гурехт, фирор кард.

— «الْفُلْكِ»: киштӣ.

— «الْمَشْحُونِ»: пур, анбӯҳ аз мусофирон ва бор.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз саргузашти Ҳазрати Юнус (алайҳис-салом) хабар медиҳад. Ӯ пайғамбари баргузидаи Худо буд, ки ба сӯи қавми худ фиристода шуда буд. Вақте қавмаш ба даъвати ӯ имон наоварданд ва ӯ аз ин ҳол дилгир шуд, шаҳри худро тарк кард ва ба сӯи киштие рафт, ки пур аз мусофирон ва бор буд. Ин гурехтан ва рафтани ӯ ба киштӣ дар оят бо калимаи «абақа» (гурехт) тавсиф шудааст, ки ишора ба он дорад, ки ӯ бе иҷозати Парвардигор аз қавми худ дур шуд. Ҳарчанд ӯ пайғамбар буд ва аз рӯи иҷтиҳод ин корро кард, аммо ин амал барои ӯ санҷише гардид, ки дар оятҳои баъдӣ зикр шудааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто пайғамбарон низ инсон буданд ва метавонистанд дар иҷтиҳоди худ хато кунанд, аммо Худо онҳоро тарбият мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.

— Сабри пайғамбарон дар роҳи даъват намунаи ибрат аст; аз ин оят меомӯзем, ки дар роҳи даъват бояд сабр кард ва аз душвориҳо нагурехт.

— Худованд бандагони солеҳи худро танҳо намегузорад; ҳатто вақте ки онҳо хато мекунанд, бо санҷишу тарбият онҳоро ба сӯи худ бозмегардонад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳо бояд бо иҷозати Худо ва таваккул ба Ӯ анҷом дода шаванд, на аз рӯи хашм ва шитоб.

— Қуръон саргузашти пайғамбаронро бо ростӣ нақл мекунад, то мо аз онҳо панд гирем ва ба роҳи рост ҳидоят ёбем.