Suurah As-Saaffaat — Aayad 140

Macnada Erayada:

• أَبَقَ: waa inuu ka cararay qoomkiisii isagoo cadhaysan, si aan loo idmin.
• الْفُلْكِ: waa doonta (markabka).
• الْمَشْحُونِ: waa doontii ay ka buuxeen dad iyo alaab.

Tafsiirka Aayadda:

Aayaddan waxay ka warramaysaa Nebi Yuunus (CS), oo ahaa mid Ilaahay ku xushay oo ka dhigay rasuul. Waxaynu ka baranaynaa inuu ka cararay qoomkiisii isagoo u cadhaysan, ka dibna uu raacay doon ay ka buuxaan dad iyo alaab. Tani waxay ahayd markii uu ka tagay magaaladiisii isagoon idan ka helin Eebbe, taasoo ahayd khalad uu ka sameeyay, laakiin Ilaahay ayaa markii dambe ku soo celiyay oo ka dhigay mid ka tawbaday.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Muhiimadda idanka Ilaahay: Waxay noo baraysaa in aanay qofna u xalaal ahayn inuu ka tago waajibaadkiisa isagoon idan ka helin Eebbe, xataa haddii uu yahay Nebi.
2. Tawbaddu waa albaabka naxariista: Inkastoo Nebi Yuunus (CS) uu khalad sameeyay, haddana Ilaahay ayaa u furtay albaabka tawbada oo uu ku noqday, taasoo muujinaysa in Ilaahay yahay mid dhammaan dadka u naxariista oo aqbalaya tawbadooda.
3. Dulqaadka iyo samirka: Waxay noo xusuusinaysaa in aanay jirin cid ka maqan khaladaadka, laakiin muhiimtu waa in qofku uu deg-dego ugu noqdo Eebbe isla markaana uu samir yeesho cawaaqibka ficilkiisa.
4. Ilaahay waa Ilaah ku talada badan: Aayaddu waxay inoo muujinaysaa sida Ilaahay ugu talo badan yahay, isagoo ka badbaadiyay Nebi Yuunus (CS) xaaladdii qallafsanayd, taasoo inoo xoojinaysa in aanay jirin wax Eebbe ka adkaan kara.