Surja Es-Saffat — Ajet 140

Kuptimi i fjalëve:

• إِذْ أَبَقَ – kur iku, u arratis (domethënë: iku nga populli i tij pa lejen e Zotit të tij).
• إِلَى الْفُلْكِ – drejt anijes (lundrës).
• الْمَشْحُونِ – e mbushur plot (me udhëtarë dhe ngarkesë).

Tefsiri i ajetit:

Ky ajet tregon për një ngjarje nga jeta e Profetit Junus (alejhi selam), i cili ishte një nga të dërguarit e mëdhenj të Allahut. Ai u largua nga populli i tij i zemëruar, sepse ata nuk po e pranonin thirrjen e tij, dhe iku pa lejen e Zotit të tij. Ai shkoi drejt një anijeje që ishte e mbushur plot me njerëz dhe ngarkesa, duke u larguar nga vendi i tij. Kjo ishte një provë dhe sprovë për të, sepse largimi i tij pa urdhër nga Allahu ishte një gabim i vogël, për të cilin më vonë u pendua dhe iu drejtua Zotit me lutje. Ky ajet shërben si hyrje për ngjarjen e mëvonshme, kur ai u hodh në det dhe e gëlltiti balena, por Allahu e shpëtoi atë pas pendimit të tij të sinqertë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Mësojmë se edhe pejgamberët mund të bëjnë gabime të vogla (të cilat nuk janë mëkate të mëdha), por ata pendohen shpejt dhe kthehen te Allahu, gjë që tregon sinqeritetin e tyre.
2. Ajeti na mëson se durimi dhe këmbëngulja në thirrjen drejt Allahut është cilësi e pejgamberëve, por largimi nga përgjegjësia pa lejen e Allahut nuk është rrugë e drejtë.
3. Na nxit të jemi të kujdesshëm në veprimet tona dhe të mos marrim vendime të nxituara, por gjithmonë t'i drejtohemi Allahut me lutje dhe pendim kur gabojmë.
4. Tregon se Allahu i do robërit e Tij që pendohen dhe i shpëton ata nga vështirësitë, ashtu siç e shpëtoi Junusin nga barku i balenës pas pendimit të tij.