Saffot surasi — Oyat 144

Kalimalarning ma'nolari:

• لَلَبِثَ – albatta qolib ketgan bo‘lardi, muddatli turib qolgan bo‘lardi.
• فِي بَطْنِهِ – uning (yani baliqning) qornida.
• إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ – qiyomat kunigacha, odamlar qabrlaridan tiriltiriladigan kungacha.

Tafsir:

Agar Yunus alayhissalomning oldindan qilgan ko‘p ibodatlari, solih amallari va baliq qornida bo‘lgan paytidagi tasbihi — «La ilaha illa anta subhanaka inni kuntu minaz-zolimin» (Hech bir iloh yo‘q, faqat Sen borsan, Sen poksan, men zolimlardan bo‘ldim) degan duosi bo‘lmaganida edi, u baliq qornida qiyomat kunigacha qolib ketgan bo‘lardi. Ya’ni baliq qorni unga qabr bo‘lib, u yerda to qiyomatgacha turib qolgan bo‘lardi. Ammo Alloh taolo uning duosi va tasbihi sababli uni baliq qornidan chiqarib, najot berdi.

Foydalar:

• Bu oyat musibat va qiyinchilik paytlarida Allohga iltijo qilish, tasbih aytish va tavba qilishning naqadar buyuk fazilatini ko‘rsatadi. Banda Allohga yuzlanib, O‘z gunohini tan olsa, Alloh unga najot beradi.
• Ixlos bilan qilingan solih amallar va ibodatlar insonni eng og‘ir vaziyatlarda ham qutqaradi. Yunus alayhissalomning oldingi ibodatlari uning najotiga sabab bo‘ldi.
• Allohning rahmati va marhamati kengdir. U bandasining tavbasini qabul qiladi va uni qiyinchilikdan chiqaradi. Bu mo‘minlarga umid baxsh etadi va ularni har doim Allohga bog‘lanishga chorlaydi.
• Inson hech qachon Allohning rahmatidan umidsizlikka tushmasligi kerak, chunki Alloh har qanday qiyinchilikdan chiqish yo‘lini beradi.