سوره صافات — آیه 59

معانی کلمات:

• «إِلّا مَوْتَتَنَا الْأُولَىٰ»: مگر مرگ نخستین (مرگی که در دنیا چشیدیم).
• «بِمُعَذَّبِینَ»: عذابشوندگان.

تفسیر آیه:

این آیه ادامه گفتار بهشتیان است که در نعمتهای بهشت غرقاند و با شگفتی و خوشحالی سخن میگویند. آنان میگویند: «آیا واقعاً ما هرگز نمیمیریم؟! جز همان مرگ نخستین که در دنیا چشیدیم و دیگر مرگی برای ما نیست؟ و آیا ما هرگز عذاب نمیشویم؟» این سخن از سرِ تعجب و شکرگزاری است؛ زیرا آنان که در دنیا به وعدههای الهی ایمان داشتند و از عذاب خدا بیمناک بودند، اکنون در بهشت با دیدن نعمتهای جاودان و رهایی از هر رنج و عذاب، با حیرت و شادی این حقیقت را بازگو میکنند که مرگ فقط یک بار در دنیا بوده و پس از آن، نه مرگی هست و نه عذابی. آنان با این سخن، خود را در امنیت کامل و نعمت بیپایان میبینند و این همان پیروزی بزرگ و رستگاری عظیم است که خداوند به بندگان مؤمن خود وعده داده است.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان به زندگی جاودان پس از مرگ، دل مؤمن را از ترس و اندوه رها میکند و او را به امید رحمت الهی امیدوار میسازد.
• بهشت، سرای نعمت بیپایان و عاری از هرگونه رنج و عذاب است؛ این وعده الهی، انگیزهای برای پایداری در راه حق و دوری از گناه است.
• شادی و شگفتی بهشتیان از نعمتهای جاودان، نشانه محبت خداوند به بندگان مؤمن و پاداش صبر و تقوای آنان است.
• این آیه انسان را به تفکر در عاقبت نیک مؤمنان و عاقبت بد کافران دعوت میکند تا راه سعادت را برگزیند و از غفلت و گناه بپرهیزد.