سوره صافات — آیه 97

معانی کلمات:

• بُنیانًا: ساختمان و بنایی مرتفع و محکم.
• الجَحیم: آتش بسیار سوزان و شعلهور.

تفسیر آیه:

هنگامی که قوم ابراهیم (علیه السلام) با منطق و استدلال قاطع او مواجه شدند و نتوانستند با دلیل و برهان بر او غلبه کنند، به زور و قدرت متوسل شدند. آنان در میان خود به مشورت پرداختند و سرانجام تصمیم گرفتند بنایی بزرگ و محکم از سنگ و آجر بسازند، آن را پر از هیزم کنند و آتشی عظیم در آن برافروزند. سپس ابراهیم را در میان آن آتش سوزان و شعلهور بیندازند تا او را نابود کنند. این تصمیم نشاندهنده نهایت درماندگی و کفر آنان بود که در برابر حجت و برهان، به خشونت و شکنجه روی آوردند.

فواید و پیامهای آیه:

• دشمنان حق، هرگاه در برابر منطق و استدلال عاجز بمانند، به زور و خشونت متوسل میشوند؛ پس مؤمن باید در برابر چنین فشارهایی استقامت ورزد.
• توطئههای دشمنان هرچند بزرگ و وحشتناک باشد، در برابر اراده و قدرت الهی ناتوان است؛ چنانکه آتش برای ابراهیم (ع) سرد و سلامت شد.
• ایمان واقعی، انسان را در سختترین بلاها و آزمایشها ثابتقدم نگه میدارد و خداوند هرگز بندگان مخلص خود را تنها نمیگذارد.
• این داستان درسآموز است که پیروزی نهایی از آنِ حق و حقطلبان است و ظالمان هرگز به مقصود خود نخواهند رسید.