Сураи Ас-Саффат — Оят 96

1. Маънои калимаҳо:

• خَلَقَكُمْ: шуморо офарид.
• مَا تَعْمَلُونَ: он чиро, ки шумо месозед ва мекунед (яъне бутҳое, ки бо дастҳои худ мекашед).

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: Шумо бутҳоро бо дастҳои худ аз санг мекашед ва онҳоро мепарастед, ҳол он ки Аллоҳ таоло шуморо низ офаридааст ва он амалеро, ки шумо анҷом медиҳед — яъне ҳам худи шуморо ва ҳам кори шуморо, аз ҷумла ҳамин бутҳои тарошидаатонро — Ӯ офаридааст. Пас, танҳо Аллоҳ сазовори ибодат аст, на ин бутҳои беҷон, ки худ махлуқи дасти шумо ҳастанд ва на метавонанд ба касе суд ё зиён расонанд. Ҳеҷ чиз дар осмонҳо ва замин нест, ки аз офариниши Ӯ берун бошад; ҳатто амалҳои бандагон низ ба қудрати Ӯ офарида мешаванд. Пас, чӣ гуна шумо махлуқро парастида, Холиқро тарк мекунед?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят далели равшани ягонагии Аллоҳ дар офариниш ва ибодат аст: ҳар чизе, ки вуҷуд дорад — аз ҷумла худи инсон ва корҳои ӯ — офаридаи Аллоҳ аст.
• Бутҳо ва ҳар чизе, ки инсон бо дасти худ месозад, наметавонад Холиқ бошад; бинобар ин парастиши онҳо беасос ва ботил аст.
• Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки агар ҳама чиз — ҳатто амали худи ӯ — аз ҷониби Аллоҳ офарида шудааст, пас танҳо Ӯ сазовори ситоиш ва ибодат аст.
• Дар ин оят таъкиде ҳаст, ки илму қудрати Аллоҳ бар ҳама чиз иҳота дорад; Ӯ ҳам офаридаҳоро медонад ва ҳам амалҳои бандагонро.
• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ба ҷои такя ба махлуқоти нотавон, ба Холиқи ҳақиқӣ рӯй оварад ва танҳо Ӯро парастиш кунад — ва ин ҳамон роҳи наҷот ва саодати дуняву охират аст.