Сураи Ас-Саффат — Оят 100

1. Маънои калимаҳо:

— «رَبِّ»: Парвардигоро, эй Парвардигори ман.

— «هَبْ لِي»: ба ман ато кун, ба ман бибахш.

— «مِنَ الصَّالِحِينَ»: аз зумраи солеҳон, яъне фарзанде, ки аз бандагони некӯкор бошад.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) баъд аз он ки аз қавми худ ва аз сарзамини бутпарастон ҳиҷрат кард ва ба замини муқаддас омад, ба Парвардигори худ дуо кард ва гуфт: «Парвардигоро, ба ман фарзанде аз зумраи солеҳон ато кун». Ӯ фарзандеро талаб кард, ки дар дин ва дунё барои ӯ ёрӣ ва тасаллӣ бошад, дар ғурбат ӯро ҳамроҳӣ кунад ва дар даъват ба сӯи Аллоҳ ва дар итоат аз Ӯ ӯро мадад расонад. Ин дуо нишонаи он аст, ки Иброҳим (алайҳис-салом) на танҳо фарзанд, балки фарзанди солеҳ ва некӯкорро хоҳиш кард — фарзанде, ки дар роҳи Худо солеҳ бошад ва ба падари худ дар кори даъват ва тоат ёрӣ диҳад. Аллоҳ ин дуои ӯро қабул кард ва ба ӯ Исмоил ва Исҳоқро ато намуд, ки ҳар ду аз паёмбарони солеҳ буданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки фарзандро аз Аллоҳ талаб кунем ва дар дуо солеҳ будани фарзандро хоҳиш намоем, на танҳо фарзанд доштанро.

— Фарзанди солеҳ дар ғурбат ва танҳоӣ барои инсон ёрӣ ва тасаллӣ мебошад ва дар роҳи даъват ва итоати Худо мададгор аст.

— Дуо кардан ба Аллоҳ дар ҳамаи ҳолот, хусусан дар ғурбат ва танҳоӣ, суннати паёмбарон аст.

— Аллоҳ дуои бандагони солеҳи худро қабул мекунад ва ба онҳо аз фазли худ ато менамояд.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки фарзандони солеҳро дар ҷомеа парвариш намоем, зеро онҳо некунии дунё ва охиратро мерос мегузоранд.