Sura Sad — Werset 14

Znaczenie słów:

• إِن كُلٌّ إِلَّا – „nie było żadnego z nich, który by nie…” – oznacza, że każda z tych grup bez wyjątku.
• كَذَّبَ الرُّسُلَ – „zaprzeczył posłańcom” – czyli odrzucił ich przesłanie i uznał za kłamstwo.
• فَحَقَّ عِقَابِ – „tak zasłużył na Moją karę” – czyli stał się jej w pełni godny i nieuchronnie go dosięgła.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Te grupy ludzi, o których mowa – czyli ci, którzy sprzeciwiali się posłańcom Boga – zostali pokonani, tak jak wcześniej zostały pokonane inne zbuntowane społeczności. Przed nimi podobnie uczynili: lud Noego, lud Ada, faraon – władca o ogromnej potędze – lud Samud, lud Lota oraz mieszkańcy gaju (lud Szuajba). Wszystkie te społeczności zjednoczyły się w niewierze i odrzuceniu prawdy. I nie było wśród nich ani jednej grupy, która nie zaprzeczyłaby swojemu posłańcowi. A ponieważ wszyscy posłańcy głosili tę samą prawdę – jedność Boga i wezwanie do posłuszeństwa – zaprzeczenie jednemu z nich oznaczało zaprzeczenie wszystkim. Dlatego też kara Boża stała się dla nich w pełni zasłużona i nieuchronnie ich dosięgła, nawet jeśli nadeszła po pewnym czasie.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Jedność przesłania posłańców – wszyscy prorocy i wysłannicy Boga głosili tę samą fundamentalną prawdę: jedność Boga i wezwanie do oddawania Mu czci. Odrzucenie jednego z nich jest odrzuceniem wszystkich, ponieważ źródło ich przesłania jest jedno – Bóg.
2. Sprawiedliwość Boża – kara nie spada na ludzi niesprawiedliwie. Jest ona wynikiem ich własnych czynów – świadomego odrzucenia prawdy po jej wyjaśnieniu. Bóg nie karze, dopóki nie prześle ostrzeżenia przez posłańców.
3. Przestroga dla kolejnych pokoleń – historia tych narodów nie jest jedynie opowieścią, lecz lekcją. Ukazuje, że potęga, bogactwo i liczebność nie chronią przed karą Bożą, gdy człowiek odwraca się od prawdy.
4. Nadzieja dla wierzących – zwycięstwo ostatecznie należy do prawdy. Ci, którzy trwają przy wierze, mogą być pewni, że Bóg wspiera swoich posłańców i karze tych, którzy się im sprzeciwiają – nawet jeśli sprawiedliwość wydaje się opóźniona.
5. Pobudzenie do refleksji – werset ten skłania człowieka do zastanowienia się nad własną postawą wobec Bożego przesłania. Czy przyjmujemy prawdę z pokorą, czy też – jak owe narody – odrzucamy ją z pychą?