Surah Sad — Aya 31

Ma’anonin Kalmomi:

• الصَّافِنَاتُ (As-Saafinaat): Dawakai waɗanda suke tsayawa a kan ƙafafu uku, suna ɗaga ƙafa ta huɗu; wannan alama ce ta tsafta da saurin dawakin.
• الْجِيَادُ (Al-Jiyaad): Dawakai masu sauri, zaɓaɓɓu, waɗanda suke da ƙarfi da kyawawan halaye.

Fassarar Aya:

Aya tana tunatar da lokacin da aka nuna wa Annabi Sulaiman (lafiyar Allah ta tabbata a gare shi) da yamma, dawakai masu kyau da sauri waɗanda suke tsayawa a kan ƙafafu uku suna ɗaga ƙafa ta huɗu. An ci gaba da nuna masa waɗannan dawakai har rana ta faɗi, kuma ya shagala da kallon su daga sallar La'asar har zuwa faɗuwar rana. Wannan ya faru ne a lokacin da yake shirin yaƙi, inda ya umarci a kawo masa dawakan don ya duba su, amma kallon ya shagaltar da shi har ya ɓata lokacin salla, wanda hakan ya sa ya yi nadama.

Fa'idodin Darasi:

1. Nuna fifikon shagaltuwa da ibada da tunatar da Allah a kan duk wani abin duniya, domin Annabi Sulaiman ya yi nadama da shagaltuwar da ta jinkirta masa salla.
2. Ƙaunar dawakai da kyawawan halittu ba abin zargi ba ne, amma dole ne kada su shagaltar da mu daga ayyukan ibada.
3. Aya tana nuna cewa ko manyan annabawa suna iya yin kuskure, amma suna komawa ga Allah da nadama, wanda hakan ke koyar da mu yin hakan a rayuwarmu.
4. Nuna cewa shirye-shiryen yaƙi da neman ƙarfi abu ne da Allah ya so, muddin ba ya shagaltar da mu daga girmama lokutan salla.
5. Ƙaunar addini da himma wajen yin abin da yake faranta wa Allah rai, kamar yadda Sulaiman ya nuna himma wajen duba dawakan don yaƙi, amma ya gyara kuskuren da ya aikata.