Surah Sad — Aya 37

Ma’anonin Kalmomi:

• الشَّيَاطِينَ: Halittun aljani waɗanda suke da ƙarfi da iyawa, amma ba su da kyautatawa.
• كُلَّ بَنَّاءٍ: Duk wani mai gine-gine mai ƙwarewa.
• غَوَّاصٍ: Wanda ke nutsewa cikin teku don fitar da lu’ulu’u da jauhari.

Fassarar Aya:

Allah ya ba wa Annabi Sulaiman iko a kan aljannu, ya sa su zama masu biyayya gare shi. Daga cikinsu akwai waɗanda suke gina masa manyan gine-gine masu ban mamaki, kamar masallatai da manyan gidaje da kagara. Haka kuma akwai waɗanda suke nutsewa cikin zurfin teku don fitar masa da lu’ulu’u da jauhari masu daraja. Wannan baiwar Allah ce ta musamman ga Annabi Sulaiman, wadda ba a ba wa wani ba. Shi kuwa yana da iko ya ba da ko ya hana duk wanda ya so, ba tare da wani hisabi ba.

Fa’idodin Aya:

1. Wannan aya tana nuna girman ikon Allah, wanda ya ba da irin wannan iko ga wani halitta, don haka ya kamata mu girmama Allah kuma mu dogara gare shi.
2. Tana nuna cewa aiki da fasaha abu ne mai daraja a gaban Allah, domin Allah ya ba wa Annabi Sulaiman masu gini da masu nutsewa don su yi masa aiki.
3. Tana ƙarfafa mu mu yi amfani da duk wata ni’ima da Allah ya ba mu, don mu yi aiki mai kyau da amfani ga al’umma.
4. Tana tunatar da mu cewa Allah yana iya ba da abin da ya ga dama ga wanda ya so, don haka kada mu yanke kauna a kan arziki ko iko, amma mu roƙi Allah da kyautarsa.