Сураи Сад — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

• مُقَرَّنِينَ: ба ҳам басташуда, дастҳояшон ба гарданҳояшон занҷирбанд кардашуда.
• الْأَصْفَادِ: занҷирҳо ва қайдҳо, ки бо онҳо бандиҳо маҳкам карда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Сулаймон (алайҳис-салом) аз ҷинҳо ва шаётин гурӯҳи дигареро низ тобеъ кард, ки онҳо саркашону сарварони шаётин буданд ва дар занҷирҳо баста шуда, дастҳояшон ба гарданҳояшон маҳкам карда шуда буд. Онҳо наметавонистанд ҳаракат кунанд ва аз фармони Сулаймон сарпечӣ намоянд. Ин неъмате буд, ки Худованд ба Сулаймон дод, то ки онҳоро дар корҳои вазнин ва сохтмон истифода барад ва шарри онҳоро аз мардум боздорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд қудрати худро нишон медиҳад, ки ҳатто саркаштарин махлуқот — шаётини саркаш — низ дар назди фармони Ӯ тобеъ ва занҷирбанд мешаванд.
• Ин оят мӯъҷизаи Сулаймон (алайҳис-салом)-ро нишон медиҳад, ки чӣ гуна Худованд ба ӯ қудрате дод, ки ба ҳеҷ каси дигар надода буд.
• Ин ҳодиса боиси тасаллӣ ва умедворӣ барои бандагони Худост, ки агар Худованд бихоҳад, метавонад шарри душманон ва саркашонро низ боздорад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба неъматҳои Худованд ва эътимод ба қудрати Ӯ тарғиб мекунад.
• Қуръони Карим ҳатто ҳодисаҳои таърихиро бо услуби равшан ва ибратомӯз баён мекунад, то мардум аз онҳо панд гиранд ва ба Худованд наздиктар шаванд.