Surah Az-Zumar — Talata 45

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• اشْمَأَزَّتْ: Nangamba, napopoot, at napalayo ang mga puso.
• يَسْتَبْشِرُونَ: Nagagalak at natutuwa.

Interpretasyon ng Talata:

Kapag ang Allah lamang ang binabanggit at Siya ay nag-iisang inaalala — nang walang anumang katambal — ang mga puso ng mga hindi sumasampalataya sa Kabilang Buhay ay napopoot at nangingilabot. Sapagkat hindi nila kayang tanggapin ang katotohanan ng Kaisahan ng Allah (Tawhid), at ito ay mabigat sa kanilang mga sarili. Subalit kapag binanggit ang mga diyus-diyosan, mga imahen, at mga sinasamba nila bukod pa sa Allah, sila ay biglang nagagalak at nasisiyahan, sapagkat ang kanilang pagsamba sa mga ito ay naaayon sa kanilang mga pagnanasa at maling paniniwala. Ang kanilang pag-ayaw sa pag-alaala sa Allah at pagiging maligaya sa pag-alaala sa mga huwad na diyus-diyosan ay patunay ng kanilang kawalan ng pananampalataya sa Araw ng Paghuhukom at sa pagkikita sa kanilang Panginoon.

Mga Aral na Mapupulot:

• Ang tunay na pananampalataya sa Kabilang Buhay ay nagtutulak sa isang tao na mahalin ang pag-alaala sa Allah at maging maligaya sa Kaisahan Niya, samantalang ang kawalan ng pananampalataya rito ay nagiging dahilan ng pag-ayaw sa katotohanan.
• Ang pagsamba sa mga nilikha bukod pa sa Allah ay bunga ng kamangmangan at pagsunod sa mga pagnanasa, at ito ay isang malinaw na kawalang-katarungan sa sarili.
• Ang pagmamahal sa Tawhid at pagkasuklam sa shirk (pagtambal sa Allah) ay tanda ng katatagan ng pananampalataya sa puso ng isang mananampalataya.
• Ang mga mananampalataya ay dapat magalak sa pag-alaala sa Allah at magtiis sa mga pagsubok, sapagkat ang kagalakan sa katotohanan ay daan tungo sa kaligtasan sa Kabilang Buhay.