Suurah Az-Zumar — Aayad 45

Macnaha ereyada:

• اشْمَأَزَّتْ: way karahday, way nebcayd, way iska fogaatay.
• يَسْتَبْشِرُونَ: way farxaan, way ku bishaareystaan.

Tafsirka Aayadda:

Marka la xuso Eebe kaligiis, oo aan la xusin waxa ay caabudaan oo kale, quluubta kuwa aan rumaysnayn Aakhirada iyo soo bixinta iyo xisaabta way iska karahdaan oo way nebcadaan. Waxayna la kulmaan culeys iyo dhib ba'an marka la sheego Eebe kaligiis. Laakiin marka la xuso waxa ay caabudaan oo Eebe ka soo hadhay - sida sanamyada iyo shurakada - waxay aad u farxaan oo way ku bishaareystaan, sababtoo ah shirkigu wuxuu la jaanqaadayaa hawadooda iyo rabitaankooda xun.

Aayaddani waxay muujinaysaa xaaladda mushrikiinta ee xun, kuwaas oo ka carara xaqa oo u jeclaada baadilka. Waxay u nebcadaan tawxiidka (Eebe kaliya lagu caabudo) waxayna u farxaan shirkiga, taasoo muujinaysa xumaanta quluubtooda iyo fasaadka caqligooda.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Tawxiidku waa asalka diinta Islaamka, wuxuuna yahay waxa ay karahdaan kuwa xaqa ka fogaada, sidaas darteed waa inaan ku qabsannu tawxiidka in kastoo ay neceb yihiin dadku.
2. Quluubta dadka waxay ku kala duwan yihiin xaqa: quluubta mu'miniintu waxay ku raaxaystaan xuska Eebe, halka quluubta gaaladu ay ka karahdaan, taasoo muujinaysa in Iimaanku uu yahay raxmad iyo naxariis quluubta.
3. Aayaddu waxay ina baraysaa in aanan ka farxin xumaanta iyo baadilka, balse aan ku faraxno xaqa iyo hanuunka, oo aan ka fogaanno waxa Eebe neceb yahay.
4. Waxay ku digaysaa in shirkigu yahay waxa Eebe ugu cadho badan, waana inaan ka fogaanno dhammaan noocyadiisa, oo aan ku adkaysanno kaliya Eebe caabudiddiisa.