සූරා අස්-සුමර් — ආයාත් 45

වචනාර්ථ:

• اشْمَأَزَّتْ: භයට පත් වීම, පිළිකුල් කිරීම හෝ හැකිළීම (මෙහිදී හදවත් භයට පත් වීම හා පිළිකුල් කිරීම අදහස් වේ).
• يَسْتَبْشِرُونَ: ප්රීති වීම, සතුටු වීම.

අර්ථ විවරණය:

අල්ලාහ් තආලා තනිවම (ඔහුගේ ඒකත්වය සමඟ) සිහි කරනු ලැබූ විට, පරලොව හෙවත් මරණින් මතු ජීවිතය, උත්ථානය, විනිශ්චය දිනය සහ එහි විපාක හා දඬුවම් විශ්වාස නොකරන අයගේ හදවත් හැකිළී යයි. ඔවුන්ට එය දරාගත නොහැකි තරම් පිළිකුලක් දැනේ. නමුත් අල්ලාහ් හැර ඔවුන් නමස්කාර කරන දේවතාවුන්, පිළිම සහ අනෙකුත් දෑ සිහි කරනු ලැබූ විට, ඔවුන් එක්වරම ප්රීතියෙන් හා සතුටින් පිරී යයි. ඊට හේතුව, ඔවුන්ගේ අසත්ය ආශාවන්ට හා අදහස්වලට එය ගැලපීමයි. එනම්, ඔවුන් තම අසත්ය මාර්ගයට අනුබල දෙන දෙයක් අසන විට සතුටු වන අතර, සත්යය හා ඒකදේවවාදය ගැන අසන විට එය ඔවුන්ගේ අහංකාරයට හා අඥානකමට පටහැනි බැවින් එයින් පලා යති.

උපදේශ හා පාඩම්:

1. මෙම ආයාතය තුළින් පැහැදිලි වන්නේ, සත්යයට එරෙහි වීම සහ අසත්යයට ඇලුම් කිරීම අවිශ්වාසවන්තයින්ගේ ස්වභාවය බවයි. ඔවුන් තම අසත්ය ආශාවන් අනුගමනය කරන බැවින්, සත්යය ඔවුන්ට බරක් වන අතර අසත්යය ඔවුන්ට ප්රිය වේ.
2. පරලොව විශ්වාසය යනු මිනිසාව නිවැරදි මාර්ගයට ගෙන යන ප්රධාන සාධකයකි. පරලොව විශ්වාස කරන තැනැත්තා තම ක්රියාවන් ගැන වගකීම් දරන අතර, එය නොවිශ්වාස කරන තැනැත්තා කිසිදු වගකීමකින් තොරව තම ආශාවන් අනුගමනය කරයි.
3. මුස්ලිම්වරයෙකු වශයෙන් අප තුළ ඒකදේවවාදයට (තව්හීද්) ඇති ආදරය හා ආශාව ශක්තිමත් කර ගත යුතුය. අල්ලාහ් තනිවම සිහි කිරීම අපගේ හදවත්වලට සැනසීමක් හා ප්රීතියක් ගෙන දිය යුතුය.
4. මෙම ආයාතය තුළින් අපට පෙනී යන්නේ, හෘදයන්ගේ තත්ත්වය ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ලේ සත්යතාව හෝ අසත්යතාව හෙළි කරන බවයි. සත්යය අසා සතුටු වන හදවතක් සත්ය මාර්ගයේ සිටින අතර, සත්යය අසා පිළිකුල් කරන හදවතක් අසත්ය මාර්ගයේ සිටී.
5. අප මෙම ආයාතයෙන් පාඩම් ගත යුත්තේ, අපගේ හදවත් අල්ලාහ්ගේ මතකයෙන් පිරී තිබිය යුතු බවත්, අල්ලාහ් හැර අන් කිසිවක් සිහි කිරීමේදී අපගේ හදවත් එයින් ඈත් විය යුතු බවත්ය. මක්නිසාද අල්ලාහ්ගේ මතකයේදී පමණක් හදවත් සැනසීම ලබයි.