Сураи Ан-Ниса — Оят 105

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْكِتَابَ: Қуръони Карим.
• بِالْحَقِّ: бо ҳақ, яъне дар баргирандаи ҳақиқат ва ростиҳо.
• لِتَحْكُمَ: то ки доварӣ кунӣ ва ҳукм ронӣ.
• أَرَاكَ اللَّهُ: Худованд туро огоҳ кард ва таълим дод.
• خَصِيمًا: ҷонибдор, мудофеъ, дастгиркунанда дар даъво.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки Мо ин китоб — Қуръонро — бар ту бо ҳақ ва ростиҳо нозил кардем, то ки ту миёни мардум дар ҳамаи корҳояшон бо он чизе ки Худо ба ту омӯхта ва илҳом кардааст, доварӣ кунӣ, на аз рӯи ҳавои нафс ва ақидаи шахсӣ. Ва набояд ту ҷонибдори онҳое бошӣ, ки ба худ ва амонаташон хиёнат мекунанд ва ҳақро пинҳон медоранд, то ки аз талаби ҳақи онҳоро дифоъ кунӣ.

Ин оят дар бораи шахсе нозил шудааст, ки сипарро дуздида, онро назди яҳуде пинҳон карда буд ва баъд қасам хӯрд, ки ҳеҷ чизро дуздидааст. Вақте ки сипар назди яҳудӣ пайдо шуд, яҳудӣ гуфт, ки ин сипарро он шахс ба ман додааст. Паёмбар (с) қасд кард, ки дасти яҳудиро бурида, аммо ин оят нозил шуд ва Худо фармуд, ки ҷонибдори хиёнаткорон набош.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон китоби ҳақ аст ва ҳамаи аҳкоми он ба ростӣ ва адолат асос ёфтааст.
• Доварӣ бояд бар асоси шариати Худо ва илми илоҳӣ бошад, на бар асоси ҳавои нафс ва манфиати шахсӣ.
• Адолат ва ростқавлӣ дар ҳукмронӣ аз сифатҳои муҳими мусулмонӣ аст.
• Хиёнат ва пинҳон кардани ҳақ кори нодуруст аст ва ҳеҷ кас набояд аз хиёнаткорон ҳимоят кунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон пайравӣ кунем ва онро ҳамчун роҳнамои зиндагӣ қабул намоем, зеро он барои саодати дунё ва охират нозил шудааст.