Сураи Ан-Ниса — Оят 115

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يُشَاقِقِ: аз решаи «شِقاق» аст, ки маънои мухолифат, зиддият ва рафтан ба роҳи дигарро дорад. Яъне касе ки бо Паёмбар (с) мухолифат кунад ва аз ӯ ҷудо шавад.
• تَبَيَّنَ: равшан шудан, ошкор гардидан, возеҳ шудан.
• الْهُدَىٰ: роҳи рост, ҳидоят, яъне ислом ва он чизе ки Паёмбар (с) овардааст.
• سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ: роҳи мӯъминон, яъне роҳи саҳоба ва пайравони ҳақиқии Паёмбар (с), ки ислом аст.
• نُوَلِّهِ مَا تَوَلَّىٰ: ӯро ба он чизе ки худаш интихоб кардааст, вомегузорем ва ба ҳоли худ мегузорем.
• نُصْلِهِ: аз решаи «إصلاء» аст, ки маънои дохил кардан ба оташ ва сӯзонидан дар онро дорад.
• مَصِيرًا: ҷои бозгашт, оқибат ва анҷом.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе ки пас аз он ки роҳи ҳидоят барояш равшан ва возеҳ гардид, боз бо Паёмбари Худо (с) мухолифат кунад ва аз фармони ӯ рӯй гардонад, ва роҳе ғайр аз роҳи мӯъминон — ки ҳамон роҳи ислом ва суннати саҳоба аст — пайравӣ намояд, Худованди Мутаъол ӯро ба ҳоли худаш вомегузорад ва аз тавфиқи худ маҳрум месозад, зеро ӯ худ ба ихтиёри хеш гумроҳиро интихоб кардааст. Сипас дар охират ӯро ба оташи ҷаҳаннам дохил мекунад, ки дар он азоби сахт ва сӯзонидани дардоварро мечашад. Ва ҷаҳаннам бадтарин ҷои бозгашт ва анҷомгоҳ аст.

Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки пайравӣ аз роҳи Паёмбар (с) ва ҷамоати мӯъминон воҷиб аст ва ҳар гуна мухолифат бо онҳо, бахусус пас аз равшан шудани ҳақ, сабаби гумроҳӣ ва азоб дар охират мегардад. Ҳамчунин ин оят аҳамияти иттиҳод ва пайравӣ аз роҳи аҳли суннат ва ҷамоат, яъне роҳи саҳоба ва тобеиниро таъкид мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд роҳи ҳидоятро барои инсон равшан кардааст ва ҳеҷ баҳонае барои гумроҳӣ намемонад.
• Пайравӣ аз роҳи Паёмбар (с) ва мӯъминон сабаби наҷот ва саодат дар ду ҷаҳон аст.
• Мухолифат бо Паёмбар (с) ва роҳи мӯъминон на танҳо дар дунё ба гумроҳӣ мебарад, балки дар охират ба азоби дардовар мерасонад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша дар ҷустуҷӯи ҳақ бошем ва пас аз ёфтани он, бо устуворӣ бар он бимонанд.
• Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ваҳдати ҷамоати мусулмонон ва пайравӣ аз роҳи онҳо яке аз асосҳои муҳими дайни ислом аст.
• Худованд одил аст ва касеро ба зӯр ба гумроҳӣ намебарад, балки инсон худаш бо ихтиёри худ роҳи худро интихоб мекунад ва ҷазои онро мебинад.
• Ин оят ба мо умед медиҳад, ки агар мо дар роҳи ҳақ бошем ва аз Паёмбар (с) ва мӯъминон пайравӣ кунем, Худованд моро ёрӣ мекунад ва ба ҷаҳаннам намеандозад.

Пас биёед ҳамеша кӯшиш кунем, ки роҳи Паёмбар (с) ва саҳобаи ӯро пайравӣ намоем ва аз ҳар гуна мухолифат бо онҳо дурӣ ҷӯем, то дар дунё ва охират саодатманд гардем.