Surja En-Nisa — Ajet 116

Kuptimet e fjalëve:

• لَا يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ: Nuk e falë që t'i bëhet Atij shok (idhujtari) në adhurim.
• مَا دُونَ ذَٰلِكَ: Çdo mëkat tjetër përveç idhujtarisë (shirkut).
• ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا: Ka humbur nga e vërteta me një humbje të madhe dhe të thellë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e bën të qartë se Ai nuk e fal mëkatin e idhujtarisë (shirkut) – pra, të bërit shok Atij në adhurim – për atë që vdes mbi të pa u penduar. Ndërsa mëkatet më të vogla se idhujtaria, Ai ia fal atij që do nga robërit e Tij, sipas mëshirës dhe hirit të Tij. Kjo tregon madhështinë e mëshirës së Allahut, sepse Ai fal shumë mëkate, por idhujtaria është padrejtësi e madhe ndaj Krijuesit, sepse i bën shok Atij në adhurim, duke e barazuar krijesën me Krijuesin.

Kush i bën shok Allahut diçka nga krijesat e Tij, ai ka humbur rrugën e drejtë dhe është larguar shumë nga e vërteta, sepse qëllimi i tij është bërë i largët nga çdo e mirë dhe nuk ka shpresë për sukses dhe shpëtim. Kjo humbje nuk është e vogël, por është humbje e madhe dhe e thellë, sepse ai ka dalë nga rruga e drejtë dhe ka hyrë në rrugën e gabimit dhe të shkatërrimit.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Madhështia e mëshirës së Allahut ndaj robërve të Tij, sepse Ai fal mëkatet e mëdha përveç idhujtarisë, për këdo që Ai do nga robërit e Tij besimtarë.
2. Rreziku i madh i idhujtarisë (shirkut) dhe se ajo është mëkati më i madh që Allahu nuk e fal, prandaj duhet të kemi kujdes të madh që të mos biem në të, qoftë në formë të hapur apo të fshehtë.
3. Nxitje për t'u penduar nga idhujtaria para vdekjes, sepse pendimi e fshin atë, ndërsa vdekja mbi të është shkak i humbjes së përjetshme.
4. Të kuptuarit se adhurimi i vetëm për Allahun është rruga e drejtë dhe e vetmja rrugë që të çon te shpëtimi dhe suksesi në këtë botë dhe në botën tjetër.
5. Kujdes nga barazimi i krijesës me Krijuesin në çdo formë, sepse kjo është padrejtësi e madhe dhe largim nga e vërteta.