Surja En-Nisa — Ajet 139

Kuptimet e fjalëve:

• Ewlija (أَوْلِيَاءَ): miq, përkrahës, ndihmës.
• Min duni (مِن دُونِ): në vend të, duke lënë mënjanë.
• El-Izzet (الْعِزَّةَ): nderi, fuqia, lavdia dhe mbizotërimi.

Tefsiri i Ajetit:

Kjo varg i referohet hipokritëve dhe atyre që nga zemra i duan jobesimtarët, i marrin ata për miq e përkrahës dhe i preferojnë ata mbi besimtarët, duke kërkuar te jobesimtarët ndihmë, mbështetje dhe lavdi. Ata mendojnë se te jobesimtarët do të gjejnë fuqi dhe nder, por ky është një gabim i madh. Allahu i Lartësuar i qorton ata me pyetje retorike: "A kërkojnë ata nder dhe fuqi te jobesimtarët?" Pastaj vjen përgjigja vendimtare: "Në të vërtetë, e gjithë nderi, fuqia dhe lavdia i përkasin vetëm Allahut." Kjo do të thotë se askush nuk mund të japë nder, fitore ose mbështetje përveçse me vullnetin e Allahut. Ai që do të jetë i nderuar, është ai që Allahu e nderon; dhe ai që do të poshtërohet, është ai që Allahu e poshtëron. Prandaj, kushdo që kërkon nder te krijesat, duke lënë pas Krijuesin, ai ka humbur rrugën e drejtë dhe nuk do të arrijë asgjë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimtari duhet ta dijë se nderi i vërtetë nuk gjendet te njerëzit, sado të fuqishëm qofshin ata, por vetëm te Allahu. Kush i afrohet Allahut dhe i bindet Atij, Allahu i jep atij nder në këtë botë dhe në botën tjetër.
2. Ajeti na mëson se miqësia dhe besnikëria ndaj jobesimtarëve, në dëm të besimtarëve, është një shenjë e dobësisë së besimit dhe një rrugë që të çon në poshtërim, jo në lavdi.
3. Në këtë ajet ka një nxitje për besimtarët që të jenë krenarë me fenë e tyre dhe të mos kërkojnë mbështetje te të tjerët, sepse Allahu është i mjaftueshëm për ata që i drejtohen Atij me sinqeritet.
4. Ajeti na kujton se fuqia e vërtetë është e Allahut dhe se Ai i jep fitore kujt të dojë. Prandaj, besimtari duhet t'i lutet Allahut dhe të mbështetet tek Ai, jo te njerëzit.