Sure Nisâ — Ayet 139

Kelime Anlamları:

• Evliya (أَوْلِيَاءَ): Dostlar, yardımcılar, sırdaşlar.
• Min dun (مِن دُونِ): Dışında, bırakıp.
• Yebteğûne (يَبْتَغُونَ): Ararlar, isterler.
• İzzet (الْعِزَّةَ): Güç, şeref, üstünlük, galibiyet.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîmede Yüce Allah, münafıklık vasfını taşıyan ve imanlarında samimi olmayan kimseleri kınamaktadır. Onlar, müminleri bırakıp kâfirleri dost edinirler; onlara sırlarını verir, onlardan yardım ve destek beklerler. Hâlbuki müminler, onların asıl kardeşleri ve din kardeşleridir. Bu tavır, imanla bağdaşmayan ve müminin şahsiyetine yakışmayan bir davranıştır.

Allah Teâlâ bu kimselerin iç dünyalarındaki çelişkiyi gözler önüne seriyor: "Onlar, kâfirlerin yanında izzet mi arıyorlar?" Yani bu zavallılar, güç ve şerefin kâfirlerin elinde olduğunu sanıyorlar; onlara yaranmakla, onlardan bir menfaat veya itibar elde edeceklerini zannediyorlar. Oysa bu, son derece yanlış bir hesaptır. Çünkü izzet, güç, şeref ve üstünlük tamamen Allah'a aittir. O, dilediğine verir, dilediğinden alır. Hiçbir kâfir, Allah'ın vermediği bir izzeti kimseye veremez. Asıl izzet, Allah'a iman eden ve O'nun rızasını gözeten müminlerindir.

Bu âyet, müminlere çok önemli bir ders vermektedir: Sakın güç ve itibarı Allah'ın dışında başka yerlerde aramayın. Zalimlerle, kâfirlerle dostluk kurup onlardan medet ummak, ancak bir aldanıştır. Gerçek güç, Allah'a dayanmakta ve O'nun dinine sarılmaktadır. Kim Allah'a güvenirse, Allah ona yeter. Kim de Allah'ı bırakıp başkalarına yönelirse, eli boş kalır ve hüsrana uğrar.

Sevgili kardeşim, bu âyet bize gösteriyor ki müminin kimliği, kâfirlerle dostluk kurmakla asla lekelenmemelidir. Bizim şerefimiz, imanımızdadır. Allah'a gönülden bağlanan bir kul, hiçbir zaman zelil olmaz. Unutma ki izzet, ancak Allah'a itaatte ve O'nun rızasını kazanmaktadır. Öyleyse sen de dostluğunu müminlerle kur, gücünü Allah'tan al ve asla O'ndan başkasından medet umma. Çünkü bütün izzet, bütün güç ve bütün üstünlük yalnızca Allah'ındır.