Surja En-Nisa — Ajet 162

Kuptimet e fjalëve:

• Er-Râsihûn (الراسخون): ata që janë të thelluar dhe të vendosur fort në dije, që e kuptojnë mirë dhe nuk lëkunden para dyshimeve.
• El-Muqîmîne es-Salâh (المقيمين الصلاة): ata që e falin namazin rregullisht në kohët e veta, duke i plotësuar kushtet dhe pjesët e tij.
• El-Mu'tûne ez-Zekâh (المؤتون الزكاة): ata që e japin zekatin e pasurisë së tyre ashtu siç është urdhëruar.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përmendi sjelljen e keqe të një grupi nga ithtarët e librit, bën përjashtim për ata që janë të thelluar në dije prej tyre, si p.sh. Abdullah ibn Selam dhe shokët e tij, si dhe besimtarët nga muhaxhirët dhe ensarët. Ata besojnë sinqerisht në atë që të është shpallur ty, o Pejgamber – domethënë Kur'anin – dhe në atë që është shpallur para teje nga librat e mëparshëm, si Teurati dhe Inxhili. Ata e falin namazin në kohët e veta, e japin zekatin e pasurisë së tyre, besojnë në Allahun si Zot të vetëm pa shok, dhe besojnë në Ditën e Kiametit me ringjalljen, llogarinë dhe shpërblimin. Për këta, që i kanë bashkuar besimin e drejtë me veprën e mirë, Allahu ka premtuar shpërblim të madh – Xhenetin.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Vlera e dijes së thellë: njeriu që e kërkon dijen me sinqeritet dhe thellohet në të, bëhet shkak për udhëzimin e tij dhe shpëtimin nga humbja.
2. Besimi i vërtetë kërkon besim në të gjitha shpalljet hyjnore pa dallim – kush nuk beson në një prej tyre, nuk është besimtar i vërtetë.
3. Lidhja mes besimit dhe veprës: besimi nuk është vetëm fjalë, por vërtetohet me namaz dhe zekat, të cilat janë shtyllat e fesë dhe dëshmi e sinqeritetit.
4. Shpërblimi i madh është për ata që i bashkojnë besimin e pastër me veprat e mira – kjo është rruga që të çon në kënaqësinë e Allahut dhe Xhenetin e Tij.
5. Islami është fe e drejtësisë: Allahu nuk i gjykon njerëzit sipas origjinës së tyre, por sipas besimit dhe veprave të tyre – kushdo që beson dhe vepron mirë, ka shpërblim tek Zoti i tij.