Сураи Ан-Ниса Оят 164 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва паёмбароне, ки пеш аз ин достонҳояшонро барои ту гуфтаем…

Ан-Ниса · 164/176

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ан-Ниса

وَرُسُلًا قَدْ قَصَصْنَاهُمْ عَلَيْكَ مِن قَبْلُ وَرُسُلًا لَّمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ ۚ وَكَلَّمَ اللَّهُ مُوسَىٰ تَكْلِيمًا ۝١٦٤

🔤 Transliteration

Wa Rusulan qad qasas naahum `alaika min qablu wa Rusulal lam naqsushum `alaik; wa kallamallaahu Moosaa takleemaa

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ва паёмбароне, ки пеш аз ин достонҳояшонро барои ту гуфтаем ва онон, ки достонҳояшонро барои ту нагуфтаем. Ва Худо бо Мӯсо сухан гуфт, сухан гуфтане бевосита.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

قَصَصْنَا — аз решаи «қасса» буда, маънои «ҳикоят кардем, баён кардем»-ро дорад.
تَكْلِيمًا — масдарест, ки барои таъкид омадааст ва маънои «сухан гуфтан, мухотаб кардан»-ро ифода мекунад.

Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба Пайғамбари худ Муҳаммад (с) хабар медиҳад, ки Ӯ паёмбарони зиёдеро фиристодааст. Баъзе аз онҳоро дар Қуръон барои ту ҳикоят кардааст ва номҳояшонро зикр намудааст, то мардум аз саргузашти онҳо ибрат гиранд. Ва паёмбарони дигаре ҳастанд, ки Аллоҳ онҳоро дар Қуръон барои ту ҳикоят накардааст ва номҳояшонро зикр нанамудааст — ва ин ба ҳикматест, ки Худованд дорад.

Сипас Аллоҳи таъоло хосияти махсуси Ҳазрати Мӯсо (а)-ро зикр мекунад ва мефармояд, ки Ӯ бо Мӯсо бевосита сухан гуфт. Ин сухан гуфтан ҳақиқӣ ва бевосита буд, на тавассути фаришта ё воситаи дигар. Ин бузургтарин шараф ва каромат барои Ҳазрати Мӯсо (а) буд, ки ӯро «Калимуллоҳ» (ҳамсуҳбати Худо) номиданд. Дар ин оят исботи сифати «Калом» (сухан гуфтан) барои Аллоҳи таъоло шудааст, ки ба шони Ӯ лоиқ аст ва ба махлуқот шабоҳат надорад.

Ин оят ҳамчунин радди ақидаи онҳоест, ки мегӯянд Аллоҳ дар дарахт сухане офаридааст ва Мӯсо онро шунидааст; балки Аллоҳи таъоло Худаш бевосита бо Мӯсо сухан гуфтааст.

Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

Аллоҳи таъоло паёмбарони худро бо ҳикмати худ интихоб мекунад ва баъзе аз онҳоро дар Қуръон зикр намудааст ва баъзе дигарро зикр накардааст — ин нишонаи он аст, ки илми Худо беканор аст ва мо бояд ба он чи Ӯ ба мо хабар додааст, қаноат кунем.
Ҳазрати Мӯсо (а) шарафи махсусе дорад, ки Аллоҳ бевосита бо ӯ сухан гуфтааст — ин нишон медиҳад, ки Аллоҳ бандагони солеҳи худро бо кароматҳои бузург сарфароз мегардонад.
Ин оят исботи сифати Каломи Аллоҳро мекунад, ки ба зоти поки Ӯ лоиқ аст ва ин ақидаи дурусти аҳли суннат ва ҷамоат аст.
Қуръон китоби ҳидоят аст ва саргузашти паёмбарон дар он барои ибрат ва тақвияти имон оварда шудааст — пас мо бояд аз онҳо панд гирем ва ба роҳи онҳо пайравӣ кунем.
Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба илми Худо бовар дошта бошем ва бидонем, ки ҳамаи паёмбарон аз ҷониби Аллоҳ фиристода шудаанд ва ба ҳамаи онҳо имон овардан воҷиб аст, хоҳ номҳояшонро донем ва хоҳ надонем.

📜 Оят 162-166 — Сураи Ан-Ниса

162لَّٰكِنِ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَالْمُؤْمِنُونَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ ۚ وَالْمُقِيمِينَ الصَّلَاةَ ۚ وَالْمُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالْمُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ أُولَٰئِكَ سَنُؤْتِيهِمْ أَجْرًا عَظِيمًا

Вале донишмандонашон ва он мӯъминонеро, ки ба он чӣ бар ту ва ба он чӣ пеш аз ту нозил шуда, имон доранд ва намозгузорону закотдиҳандагон ва мӯъминон ба Худову рӯзи қиёматро аҷри бузурге хоҳем дод!

163۞ إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَىٰ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ ۚ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ ۚ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا

Мо ба ту ваҳй кардем, ҳамчунон ки ба Нӯҳ ва паёмбарони баъд аз ӯ ваҳй кардаем ва ба Иброҳиму Исмоил ва Исҳоқу Яъқуб ва наберагони Яъқуб ва Исо ва Айюб ва Юнус ва Ҳорун ва Сулаймон ваҳй кардаем ва ба Довуд «Забур»-ро арзонӣ доштем.

164وَرُسُلًا قَدْ قَصَصْنَاهُمْ عَلَيْكَ مِن قَبْلُ وَرُسُلًا لَّمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ ۚ وَكَلَّمَ اللَّهُ مُوسَىٰ تَكْلِيمًا

165رُّسُلًا مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ ۚ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا

Паёмбароне муждадиҳанда ва бимдиҳанда, то аз он пас мардумро бар Худо ҳуҷҷате набошад ва Худо пирӯзманду ҳаким аст!

166لَّٰكِنِ اللَّهُ يَشْهَدُ بِمَا أَنزَلَ إِلَيْكَ ۖ أَنزَلَهُ بِعِلْمِهِ ۖ وَالْمَلَائِكَةُ يَشْهَدُونَ ۚ وَكَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا

Вале Худо ба он чӣ бар ту нозил кард, шоҳидӣ медиҳад, ки ба илми худ нозил кардааст ва фариштагон низ шоҳидӣ медиҳанд ва Худо шоҳидиро басанда аст!

← Оят 163 📖 Ан-Ниса Оят 165 →

Ан-НисаФеҳристи Қуръон

176Оят

MedinanRevelation

164Оят

Тарҷума — Ан-Ниса 164

Сураи Ан-Ниса Оят 164 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва паёмбароне, ки пеш аз ин достонҳояшонро барои ту гуфтаем…

Сураи Оят 164/176 — Сураи Ан-Ниса النساء (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ан-Ниса Гӯш кун, Сураи Ан-Ниса Тарҷума, Сураи Ан-Ниса mp3, Сураи Ан-Ниса pdf. Оят 162–166. Ба Тоҷикӣ: Русский.