Сураи Ан-Ниса — Оят 172

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• لَن يَسْتَنكِفَ — ҳаргиз нафрат намекунад, худро баланд намегирад ва саркашӣ намекунад.
• الْمَسِيحُ — унвони Ҳазрати Исо (а), ки маънои тақдисшуда ва баракатёфтаро дорад.
• الْمَلَائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ — фариштагони муқарраб, яъне фариштагони ба Худо наздикгардида ва баландмартаба.
• يَسْتَكْبِرْ — калонӣ мефурӯшад, худро аз ибодат болотар мешуморад.
• فَسَيَحْشُرُهُمْ — пас Худо ҳамаи онҳоро дар рӯзи қиёмат ҷамъ меоварад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят баён мекунад, ки Ҳазрати Исо ибни Марям (а) ҳаргиз аз он ки бандаи Худо бошад, нафрат намекунад ва худро аз ин мақом болотар намешуморад. Ҳамчунин фариштагони муқарраб, ки дар назди Худо мартабаи олӣ доранд, низ аз бандагии Худо саркашӣ намекунанд ва ин мақомро бо ифтихор қабул мекунанд. Пас чӣ гуна баъзе мардум Ҳазрати Исоро худо мепиндоранд ё фариштагонро ба ҷои Худо мепарастанд, дар ҳоле ки худи онҳо бандагии Худоро эътироф мекунанд ва аз он нафрат надоранд?

Сипас Худо ҳушдор медиҳад, ки ҳар касе аз ибодати Ӯ саркашӣ кунад ва такаббур варзад ва худро аз бандагӣ болотар бинад, Худо ҳамаи онҳоро дар рӯзи қиёмат ба сӯи Худ ҷамъ меоварад ва ба ҳар кадом мувофиқи амалаш ҷазо ё подош медиҳад. Ин оят далели равшани он аст, ки бандагии Худо на камол аст, балки шараф ва ифтихор аст, ва ҳеҷ махлуқе — на паёмбар ва на фаришта — аз ин мақом болотар нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Бандагии Худо на камол аст, балки шараф ва ифтихор аст, ва ҳатто бузургтарин махлуқот низ ба он ифтихор мекунанд.
• Тавҳид ва ихлос дар ибодат асоси даини ислом аст; ҳеҷ кас набояд ба ғайри Худо ибодат кунад.
• Такаббур ва саркашӣ аз ибодати Худо сабаби ҳалокат ва ҷазо дар рӯзи қиёмат мегардад.
• Ҳамаи одамон дар рӯзи қиёмат ба сӯи Худо ҷамъ мешаванд ва ҳисобот медиҳанд, пас бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ин оят моро ба фурӯтанӣ, ихлос ва ибодати холисона ба Худованди ягона даъват мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.