سوره فصلت — آیه 18

معانی کلمات:

• نَجَّیْنَا: نجات دادیم، رهایی بخشیدیم.
• یَتَّقُونَ: پرهیزکاری میکنند، از خدا پروا دارند و با اطاعت از فرمانهای او و دوری از گناهان، خود را حفظ مینمایند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال پس از بیان عذاب و هلاکت اقوام سرکش مانند عاد و ثمود، در این آیه سرنوشت مؤمنان را جدا میکند و میفرماید: ما کسانی را که ایمان آوردند و اهل تقوا و پرهیزکاری بودند، از آن عذاب سخت و هلاکت فراگیر نجات دادیم. این نجات، پاداش ایمان و تقوای آنان بود؛ چرا که آنان با ایمان به خدا و پیامبرانش، و با پرهیز از معاصی و انجام واجبات، خود را در زمره بندگان صالح قرار دادند و خداوند نیز آنان را از عذابی که بر قومشان نازل شد، رهایی بخشید. این آیه نشان میدهد که نجات از عذاب الهی، نه به واسطه نسب یا قومیت، بلکه به واسطه ایمان و تقواست و خداوند همواره بندگان مؤمن و پرهیزکار خود را در پناه امان خود قرار میدهد و آنان را از بلاها و عذابها محفوظ میدارد.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان و تقوا، تنها راه نجات از عذاب الهی و بلاهای دنیوی و اخروی است؛ هر کس به خدا ایمان آورد و از او پروا کند، خداوند او را در سختترین شرایط حفظ میکند.
• نجات مؤمنان در میان اقوام گناهکار، نشانهای از لطف و رحمت خداوند به بندگان صالح است و این مژدهای است که هیچ مؤمنی هرگز تنها و بیپناه نخواهد ماند.
• این آیه انگیزهای برای مؤمنان است که در هر شرایطی، ایمان و تقوای خود را حفظ کنند و بدانند که عاقبت نیک و رستگاری، از آنِ پرهیزکاران است.