سوره شوری — آیه 29

معانی کلمات:

• بَثَّ: پراکنده و منتشر کرد، در زمین و آسمان گسترد.
• دَابَّة: جنبنده و موجود زنده‌ای که روی زمین حرکت می‌کند.
• جمعهم: گردآوری آنان (در روز قیامت برای حساب و جزا).

تفسیر آیه:

از نشانه‌های روشن قدرت و عظمت خداوند، آفرینش آسمان‌ها و زمین است؛ آفرینشی بی‌سابقه و شگفت‌انگیز که هیچ نمونه‌ای پیش از آن نبوده است. همچنین از نشانه‌های او، آفرینش انواع جنبندگان و موجودات زنده‌ای است که در آسمان‌ها (مانند فرشتگان) و در زمین (مانند انسان‌ها، حیوانات و سایر مخلوقات) پراکنده و منتشر کرده است. خداوندی که توانسته این جهان پهناور و این همه موجودات گوناگون را بیافریند، قطعاً بر گردآوری همه آنان در روز قیامت نیز تواناست؛ هر زمان که اراده کند، آنان را از قبرها برمی‌انگیزد و برای حسابرسی و جزا جمع می‌کند. هیچ چیز برای او دشوار نیست و همان‌گونه که آفرینش نخستین آنان برایش آسان بود، بازگرداندن و جمع کردنشان نیز برایش آسان و بی‌زحمت است.

فواید و پیام‌های آیه:

1. شناخت خدا از طریق آفرینش: تأمل در آسمان‌ها و زمین و موجودات زنده، انسان را به عظمت و قدرت بی‌پایان خداوند رهنمون می‌سازد و ایمان او را تقویت می‌کند.
2. امید به رستاخیز: کسی که توانسته چنین جهان شگفتی را بیافریند، یقیناً بر زنده کردن مردگان و جمع کردن آنان در قیامت تواناست؛ پس نباید در روز جزا تردید کرد.
3. نظم و تدبیر الهی: پراکندگی جنبندگان در آسمان‌ها و زمین نشانه حکمت و تدبیر دقیق خداوند است و انسان را به شکرگزاری وادار می‌کند.
4. آمادگی برای آخرت: باور به قدرت خداوند بر جمع کردن همه مخلوقات، انسان را به آمادگی برای آن روز بزرگ و انجام اعمال نیک ترغیب می‌کند.
5. توحید و یکتاپرستی: این آیه انسان را به یگانگی خداوند دعوت می‌کند؛ زیرا آفرینش چنین جهانی و تدبیر آن، تنها از عهده خدای یکتا برمی‌آید و هیچ شریکی در این کار ندارد.