Suurah Ash-Shuuraa — Aayad 44

Macnada Erayada:

• Yuuḍlili: Eebbe qadarka iyo caddaaladdiisa ku rido qalad iyo habaab, isagoo ka tagay inuu hanuuniyo.
• Waliy: Gargaare, u doobe, ama hanuunin kara.
• Maradd: Ku noqoshada adduunka.

Tafsirka:

Qofkii Eebbe ku rido habaab iyo qalad, sababtoo ah dulmigiisa iyo caasinimadiisa, ma jiro wax gargaara ama hanuunin kara oo ka dambeeya Eebbe. Ma jiro wali, saaxiib, ama u doobe oo ka ilaalin kara caddibaadda Eebbe ama hanuunin kara.

Markaas waxaad arki doontaa, Nabiyow, kuwa dulmiga falay (gaalada iyo mushrikiinta) Maalinta Qiyaame, markay arkaan cadaabka iyo halaagga indhahooda ku hor yaalla, iyagoo qoomamaya oo raba inay baxsadaan, waxay dhihi: "Ma jirtaa waddo aan ku noqonno adduunka si aan u toobad keenno oo aan u caabudno Eebbe?" Laakiin su’aashoodaas lagama ajiibo, waxaana loo sheegaa inaysan jirin waddo ku noqosho ah, waayo waqtigii toobadda iyo camalka wuu dhammaaday.

Faa'iidooyin laga qaato aayadda:

1. Digtoonaanta dulmiga: Dulmigu waa sababta ugu weyn ee keenta in Eebbe qofka ka tago hanuunka, marka qofku waa inuu ka fogaadaa dulmiga noocyadiisa oo dhan.
2. Qadarka Eebbe iyo caddaaladdiisa: Eebbe ma dulmiyo cidna, laakiin qofka markuu doorto baadilka oo uu ka fogaado xaqa, Eebbe wuxuu uga tagayaa inuu ku sii socdo baadilkiisa, taasoo ah caddaalad ka timid Eebbe.
3. Qoomamada iyo toobadda wakhtigeeda: Toobaddu waxay ka aqbalan tahay Eebbe inta qofku nool yahay, laakiin markay timaado Qiyaamada, toobaddu ma jirto, waana in qofku u degdego toobadda inta uu jiro.
4. Naxariista Eebbe iyo fursadda waa weyn tahay: Aayaddu waxay ku tusinaysaa in Eebbe uu siiyay dadka fursad weyn oo ay ku toobad keenaan inta ay nool yihiin, ka hor inta uusan iman maalinta ayna jirin wax celin ah.
5. Cawaaqibta xun ee gaalnimada: Kuwa dulmiga falay waxay arki doonaan cawaaqibta xun ee camalkooda, markaasay qoomami doonaan, laakiin qoomamadu waxba uma tarayso maalintaas.