Сураи Аль-Джасия — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «عَمِلَ صَالِحًا»: кори нек ва шоиста анҷом дод, яъне амали солеҳ.

— «أَسَاءَ»: бадӣ кард, гуноҳ ва амали бад анҷом дод.

— «فَلِنَفْسِهِ»: натиҷа ва савоби он танҳо ба худи ӯ бармегардад.

— «فَعَلَيْهَا»: зарару ҷазои он бар гардани худи ӯст.

— «تُرْجَعُونَ»: шумо ба сӯи Парвардигоратон баргардонида мешавед.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе аз бандагони Худо кори нек ва шоиста анҷом диҳад — аз итоат ва тоъат — пас натиҷаи он амали нек танҳо ба худи ӯ бармегардад ва судманд аст; зеро Худованд аз амали бандагонаш бениёз аст ва аз онҳо ҳеҷ суде намебарад. Ва ҳар касе амали бад анҷом диҳад ва ба гуноҳу нофармонӣ дучор шавад, пас зарару ҷазои он бар гардани худи ӯст; зеро бадӣ ва гуноҳи банда ба Худованд ҳеҷ зиёне намерасонад. Сипас ҳамаи шумо — эй мардум — баъд аз марг ба сӯи Парвардигори ягонаи худ баргардонида мешавед, то Ҳақ таъоло ҳар якеро мувофиқи амалаш ҷазо диҳад: некӯкорро бо подоши некӯкорияш ва бадкорро бо ҷазои бадӣ карданаш.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар ислом ҳар шахс масъули амали худаст ва ҳеҷ кас бори гуноҳи дигариро намебардорад.

— Худованд аз амали бандагонаш бениёз аст; итоат ва тоъати мо ба худи мо фоида мерасонад ва гуноҳу нофармонии мо ба худи мо зарар мерасонад.

— Ин оят ба инсон умед ва ҳавасмандӣ мебахшад, ки ба сӯи амали солеҳ бишитобад, зеро савоби он ба худи ӯ бармегардад ва ҳеҷ чиз аз он гум намешавад.

— Ёдоварӣ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳамаи мо ба сӯи Парвардигори худ бармегардем, то ҳисобу китоби аъмоламон анҷом ёбад.

— Ин оят дили инсонро ба адолати Худованд мутмаин месозад, ки ҳар некӯкор подоши нек ва ҳар бадкор ҷазои бадро хоҳад дид.

— Даъват мекунад, ки инсон пеш аз марг тавба кунад ва ба сӯи амалҳои шоиста рӯй оварад, то дар рӯзи қиёмат рӯйсафед бошад.