Surah Al-Maidah — Talata 79

Paliwanag ng mga Salita:

• لَا يَتَنَاهَوْنَ – Hindi nagbabawalan ang isa’t isa.
• مُنكَرٍ – Kasamaan o gawang labag sa kautusan ng Allah.
• فَعَلُوهُ – Kanilang ginawa mismo.
• لَبِئْسَ – Tunay na napakasama.

Interpretasyon ng Talata:

Ang mga tao (na tinutukoy dito, ang mga Hudyo noong panahon ng Propeta) ay hayagang gumagawa ng mga kasalanan at hindi nagbabawalan ang isa’t isa sa anumang masamang gawain na kanilang ginagawa. Sila ay nagkukuntento na lamang sa mga kasalanan at hindi nagtatakwil o pumupuna sa mga gumagawa nito. Sa halip na mag-utos ng kabutihan at magbawal ng kasamaan, sila ay tahimik lamang at nagpapakasang-ayon sa mga maling gawain. Ang ganitong pag-uugali ay isa sa mga pinakamasamang katangian nila, at dahil dito sila ay naging karapat-dapat na layuan ng awa ng Allah. Tunay na napakasama ng kanilang ginagawa — ang pagpapabaya sa pagbabawal ng kasamaan at ang hindi pagtutuwid sa mga nagkakamali.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang pagbabawal sa kasamaan (nahi an munkar) ay isang tungkulin ng bawat Muslim ayon sa kanyang kakayahan, at ang pagpapabaya dito ay isang malaking kasalanan na nagdadala ng kaparusahan.
2. Ang katahimikan sa harap ng kasamaan ay isang anyo ng pakikipagsabwatan dito, at ang lipunan na hindi nagtutuwid sa mga nagkakamali ay unti-unting nasisira.
3. Ang pagmamahal sa mga kapatid sa pananampalataya ay nangangailangan ng taos-pusong payo at pagtutuwid, hindi ang pagpapabaya sa kanila sa pagkakamali.
4. Ang Islam ay nagtuturo sa atin na maging responsable sa ating lipunan — hindi lamang sa ating sariling mga gawa kundi sa paggabay sa iba tungo sa kabutihan.
5. Ang pagwawalang-bahala sa mga kasalanan ay nagiging dahilan ng pagkalat ng katiwalian at pag-alis ng biyaya ng Allah sa isang pamayanan.