Сураи Аз-Зарият — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَوْجَسَ»: дар дили худ пинҳон дошт, эҳсос кард.

— «خِيفَةً»: тарс, биму ҳарос.

— «بَشَّرُوهُ»: хушхабар доданд ба ӯ.

— «غُلَامٍ»: писаре, кӯдаке.

— «عَلِيمٍ»: доно, соҳиби илми бисёр.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки меҳмонон ба хӯрок даст назаданд ва аз он нахӯрданд, Иброҳим (алайҳис-салом) дар дили худ аз онҳо тарс ва биму ҳарос эҳсос кард, зеро гумон кард, ки онҳо душманон ҳастанд ё нияти баде доранд. Онҳо ин ҳолатро дар чеҳраи ӯ фаҳмиданд ва барои ором кардани дили ӯ гуфтанд: «Натарс! Мо фиристодагони Худованд ҳастем ва ба ту зараре намерасонем». Сипас ба ӯ хушхабаре доданд, ки ба зудӣ Худованд ба ӯ писаре ато мекунад, ки соҳиби илми фаровон хоҳад буд ва дониши ӯ ҳангоми калон шудан комил мегардад. Ин писари хушхабардодашуда Исҳоқ (алайҳис-салом) буд, ки аз зани ӯ Сора таваллуд мешавад.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳи худро дар ҳолатҳои душвор танҳо намегузорад ва ба онҳо оромӣ ва хушхабар мефиристад.

— Илм ва дониш неъмати бузурги Худованд аст, ки ба бандагони некӯ ато мешавад ва он сабаби сарфарозии инсон дар дунё ва охират аст.

— Меҳмоннавозӣ ва эҳтироми меҳмон сифати неки паёмбарон аст, ки Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олии он буд.

— Худованд қудрат дорад, ки ба бандагони худ фарзанди некӯ ато кунад, ҳатто вақте ки онҳо пир шудаанд ва умед надоранд; пас бояд ҳамеша ба раҳмати Худованд умедвор бошанд.

— Тарс ва бими беҷо бояд бо таваккул ба Худованд ва итминон ба ваъдаҳои Ӯ аз дил бартараф шавад.