سوره ذاریات — آیه 35

معانی کلمات:

• «فَأَخْرَجْنَا»: پس بیرون آوردیم و نجات دادیم.
• «مِنَ الْمُؤْمِنِینَ»: از کسانی که ایمان آورده بودند (به حضرت لوط علیه السلام).

تفسیر آیه:

پس از آنکه فرشتگان عذاب به مهمانی حضرت لوط علیه السلام آمدند و او را از سرنوشت شوم قومش آگاه ساختند، خداوند متعال به قدرت کامل خود، مؤمنان را از میان آن سرزمینِ گرفتار به عذاب، بیرون کشید و نجات داد. منظور از «مَن کان فیها» کسانی هستند که در شهرها و آبادیهای قوم لوط زندگی میکردند و به دعوت او ایمان آورده بودند. خداوند آنان را پیش از نزول عذاب، از آن دیار خارج ساخت تا گرفتار عذاب هولناکی که گناهکاران را فرا میگرفت، نشوند. این خروج، نشانهای از لطف و رحمت الهی نسبت به بندگان مؤمن و پاکدامن بود، در حالی که مجرمان در آن سرزمین ماندند و عذاب سنگباران و صیحه آسمانی آنان را نابود کرد.

فواید و پیامهای آیه:

• خداوند هرگز بندگان مؤمن و صالح خود را با گناهکاران در عذاب شریک نمیسازد و آنان را پیش از نزول بلا نجات میدهد.
• ایمان و پیروی از پیامبران، سبب نجات از عذابهای دنیوی و اخروی است؛ چنانکه مؤمنان قوم لوط به برکت ایمانشان از هلاکت رهایی یافتند.
• این آیه مژدهای برای مؤمنان است که در هر زمان و مکان، خداوند حافظ و نگهدار آنان است و اگر بلا و سختیای بر جامعهای نازل شود، اهل ایمان را از آن جدا میکند.
• سنت الهی بر این است که رحمت خود را بر مؤمنان پیش از غضب و عذابش جاری سازد، پس شایسته است انسان همواره در زمره مؤمنان و صالحان باشد تا مشمول لطف و عنایت خاص خداوند گردد.