Сураи Ан-Наджм — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْفُؤَادُ: дил, яъне қалби Паёмбар (с).
• مَا رَأَىٰ: он чи чашмаш дид.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки қалби Муҳаммад (с) он чиро, ки чашмаш дидааст, дурӯғ нашуморд ва инкор накард. Ҷабраил (а) ба сурати аслии худ бар Паёмбар (с) зоҳир шуд ва он Ҳазрат бо чашми худ ӯро дид, дилаш низ он чиро, ки дид, тасдиқ кард ва ҳеҷ шакке дар он надошт. Ин оят далели он аст, ки ваҳй ва он чи Паёмбар (с) аз ҷониби Худо дидааст, ҳаққу рост аст ва қалби ӯ дар он чи дида, хато накардааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) дар ривояти ваҳй ва он чи аз ҷониби Худо ба ӯ расидааст, комилан ростқавл ва боэътимод аст.
• Қалби мӯъмин бояд он чиро, ки аз тариқи ваҳй ва шариат расидааст, тасдиқ кунад ва дар он шак накунад.
• Ин оят боиси афзун шудани имон ва боварӣ ба паёмбарон ва рисолати онҳост.
• Худованд Паёмбари худро таъйид мекунад, ки он чи дидааст, ҳақ аст ва ин боиси оромиши дили мӯъминон мегардад.