Сураи Ан-Наджм — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

— «أَعِندَهُ»: Оё назди ӯ ҳаст?

— «عِلْمُ الْغَيْبِ»: дониши ғайб, яъне огоҳӣ аз чизҳои пинҳонӣ ва оянда.

— «فَهُوَ يَرَىٰ»: пас ӯ мебинад, яъне бо чашми худ мушоҳида мекунад ё аз ғайб огоҳ аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касонест, ки бо бахилӣ ва худписандӣ аз садақа ва некӯкорӣ даст мекашанд ва гумон мекунанд, ки молашон ҳамеша боқӣ мемонад. Худованд ба онҳо мегӯяд: оё ин шахс дониши ғайб дорад, ки мебинад чӣ чизе бо ӯ хоҳад шуд ва чӣ гуна сарнавиште дорад? Оё ӯ медонад, ки сарвати ӯ то чӣ андоза боқӣ мемонад ва оё ӯ аз ояндаи худ огоҳ аст? Ҳаргиз чунин нест! Ӯ на аз ғайб огоҳ аст ва на метавонад ояндаро бинад. Пас, даст кашидани ӯ аз садақа ва некӯкорӣ танҳо аз бахилӣ ва тамаъкорист, на аз дониш ва огоҳӣ. Ӯ худро бартар аз дигарон мешуморад ва гумон мекунад, ки ҳақ дорад дигаронро аз неъматҳо маҳрум кунад, ҳол он ки ӯ на аз ғайб огоҳ аст ва на ҳуқуқе бар Худованд дорад, ки чунин рафтор кунад. Ин гуфтор даъвати он аст, ки инсон ба ҷои такя бар молу сарват ва худписандӣ, ба Худованд таваккал кунад ва аз некӯкорӣ даст накашад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон набояд гумон кунад, ки аз ояндаи худ огоҳ аст ва метавонад бо такя бар молу сарват аз садақа ва некӯкорӣ даст кашад.

— Дониши ғайб танҳо ба Худованди Мутаъол хос аст ва ҳеҷ кас наметавонад даъвои огоҳӣ аз ғайб кунад.

— Бахилӣ ва худписандӣ сабаби маҳрум шудан аз неъматҳо ва баракатҳои дунёву охират мегардад.

— Ислом даъват мекунад, ки инсон ба Худованд таваккал кунад ва аз некӯкорӣ, садақа ва кӯмак ба дигарон даст накашад.

— Қуръон ба инсон таълим медиҳад, ки ҳақиқати ҳаётро дарк кунад ва ба ҷои худписандӣ, фурӯтанӣ ва саховатро пеша гирад.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба бузургии Худованд ва маҳдудияти дониши худ пай барад ва ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят шавад.