Сураи Ар-Рахман — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• أَلَّا: ки на, то ки на.
• تَطْغَوْا: аз ҳад зиёд наравед, таҷовуз накунед, зулм накунед.
• الْمِيزَان: тарозу, андозаи инсоф ва адолат.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол пас аз он ки осмонро бардошт ва тарозуро барқарор кард, фармуд, ки дар тарозу аз ҳад нагузаред ва ситам накунед. Яъне ҳангоми вазн кардан барои мардум фиреб накунед, ҳаққи касеро кам накунед ва дар андоза ва паймона хисорот нарасонед. Баръакс, бояд адолатро риоя кунед ва тарозуро дурусту мӯътадил нигоҳ доред. Ин оят дастури равшанест барои он ки мардум дар муомилаҳои худ бо якдигар ростқавл бошанд ва аз ҳар гуна таҷовуз ва ноинсофӣ дар вазн ва андоза парҳез кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки адолат дар муомилаҳои ҳаррӯза, бахусус дар вазн ва андоза, аз аҳкоми муҳими ислом аст.
• Ростқавлӣ ва инсоф дар тиҷорат ва муомилот боиси баракат ва эътимоди байни мардум мегардад.
• Ислом дини адолат ва ростӣ аст ва аз ҳар гуна фиреб ва зулм манъ мекунад.
• Риояи ин дастурҳо сабаби ҷалби ризои Худо ва обрӯи нек дар байни мардум мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша дар ҳаққи дигарон бо инсоф ва адолат рафтор кунем, то ҷомеаи солим ва боэътимод бунёд гардад.