Surja El-Vaki'a — Ajet 47

Kuptimet e fjalëve:

• تُرَابًا: dhe, pluhur toke.
• عِظَامًا: eshtra (kocka).
• لَمَبْعُوثُونَ: të ringjallur, të ngritur nga varret.

Tefsiri i ajetit:

Ata (njerëzit që mohonin ringjalljen) thoshin me habi dhe mohim: "A vërtet, pasi të vdesim dhe të bëhemi pluhur e eshtra të kalbura, do të ringjallemi përsëri?" Ata e thoshin këtë duke u tallur dhe duke e konsideruar të pamundur ringjalljen, sepse nuk mund ta kuptonin me mendjen e tyre të kufizuar se si Zoti mund t'i kthejë në jetë trupat e kalbur. Ata e mohonin fuqinë e Allahut dhe e konsideronin të pamundur atë që Ai ka premtuar. Kjo ishte një nga thëniet e tyre që tregonte mohimin e tyre të plotë ndaj Ditës së Gjykimit dhe ringjalljes pas vdekjes.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na mëson se mohimi i ringjalljes është një nga karakteristikat e jobesimtarëve, të cilët mbështeten në logjikën e tyre të dobët njerëzore për të mohuar atë që Allahu ka premtuar.
2. Ai na kujton se fuqia e Allahut është e pakufishme dhe se Ai që i krijoi njerëzit nga asgjëja, është i aftë t'i ringjallë ata përsëri.
3. Ajeti na bën të kuptojmë se tallja me fenë dhe me premtimet e Allahut është një gabim i madh që çon në shkatërrim, ndërsa besimi në ringjallje na bën të jetojmë me përgjegjësi dhe me shpresë në mëshirën e Allahut.
4. Ai na nxit të mendojmë për krijimin tonë dhe për fuqinë e Allahut, në mënyrë që zemrat tona të mbushen me frikë dhe respekt ndaj Tij, dhe të përgatitemi për Ditën kur të gjithë do të ringjallen para Tij.