Surat Al-An'am — Ayat 66

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَكَذَّبَ بِهِ: lan wong-wong padha ngapusi (ora ngakoni) marang Al-Qur'an iku.
• قَوْمُكَ: kaummu, yaiku wong-wong saka bangsamu, dhuh Muhammad.
• الْحَقُّ: kang bener, kang nyata, ora ana keraguan ing njeroné.
• وَكِيلٍ: wakil, kang njaga, kang ngurus, kang nguwasani supaya wong liya meksa manut.

2) Katrangané ayat:

Dhuh Nabi Muhammad, wong-wong saka kaummu padha ngapusi marang Al-Qur'an iki, padha ora gelem ngakoni lan ora percaya marang isiné. Padahal Al-Qur'an iku sakbeneré bener, teka saka ngarsané Allah, ora ana keraguan bab iku. Sawisé ngandhani kahanan iki, Allah paring dhawuh marang Nabi supaya ngomong marang wong-wong mau: "Aku iki dudu wong kang dipasrahi njaga lan nguwasani kowé, dudu wong kang kudu meksa kowé supaya manut lan iman. Aku iki mung utusané Allah, tugasku mung ngandhani lan ngelingake marang kowé babagan siksa kang abot sing bakal teka. Dadi, tugasmu lan tugasku béda; aku mung ngandhani, lan kowé kang kudu milih dalan dhéwé-dhéwé."

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Al-Qur'an iku sakbeneré bener lan teka saka Allah, mula ora perlu diragu-ragu, sanajan akèh wong kang ngapusi.
• Tugasé para utusan lan para dai iku mung ngandhani lan ngelingake, ora kena meksa wong liya supaya manut. Iki mulangake marang kita supaya ngajak wong liya kanthi cara kang alus lan sabar, ora kanthi peksa.
• Saben wong tanggung jawab marang pilihané dhéwé-dhéwé ing ngarepé Allah. Mula, aja mung ngetutake wong akèh tanpa mikir, nanging kudu nggolèki kang bener.
• Ayat iki mulangake supaya kita tansah mbukak ati lan pikiran kanggo nampa kebeneran, amarga Al-Qur'an iku pituduh kang nyata kanggo wong kang gelem mikir lan nggolèki bebener.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an lan luwih semangat sinau isiné, amarga Al-Qur'an iku dudu dongèng utawa crita kosong, nanging pituduh urip kang nyata lan bener saka Allah SWT.