Surat Al-An'am — Ayat 67

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• نَبَإٍ (naba'in): kabar utawa pawarta.
• مُسْتَقَرٌّ (mustaqarrun): panggonan utawa wektu sing dadi pungkasane, panggonan mandheg.
• وَسَوْفَ تَعْلَمُونَ (wa saufa ta'lamun): lan ing tembe sira kabeh bakal padha ngerti.

1. Tafsir ayat:

Saben kabar iku mesthi ana wektu lan panggonan sing dadi pungkasane, ora ana kabar sing ora keturutan. Kabar bab janji lan ancaman saka Allah mesthi bakal kelakon ing wektu sing wis ditemtokake. Saka iku, kabar bab urip sawise mati, kabar bab tangine manungsa saka kubur, lan kabar bab paukuman lan ganjaran iku kabeh mesthi bakal kelakon. Ing kono bakal cetha sapa sing bener lan sapa sing goroh, sapa sing ngugemi bebener lan sapa sing nglakoni kebatilan. Wong-wong kafir sing maune padha ngece lan ngguyu, ing tembe bakal padha ngerti dhewe apa sing wis dielingake marang dheweke, yaiku nalika siksa saka Allah tumeka utawa nalika dheweke padha ditangekake ing dina kiamat. Iki minangka ancaman sing serius marang wong-wong sing padha nglirwakake lan ngguyu marang kabar saka Allah.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita yen saben kabar saka Allah iku mesthi bener lan mesthi kelakon, mula kita ora perlu mangu-mangu.
• Kita dielingake supaya tansah siyap lan ora nglirwakake dina kiamat, amarga saben uwong mesthi bakal ngerti pungkasane dhewe-dhewe.
• Ayat iki nuwuhake rasa percaya marang janji lan ancaman Allah, lan ngajak kita supaya luwih cedhak marang Al-Qur'an minangka pituduh urip.
• Kanthi ngerti yen saben kabar ana pungkasane, kita dadi luwih semangat nindakake kabecikan lan nyingkiri piala, amarga kabeh bakal ketara ing tembe mburi.