سورت انعام — آیت 88

د کلمو معناګانې:

• «ذَٰلِكَ»: دا (چې پخوا يې يادونه وشوه).
• «هُدَى اللهِ»: د الله تعالی لارښوونه او توفيق.
• «يَهْدِي بِهِ»: په هغه سره لارښوونه کوي.
• «لَحَبِطَ»: نو بې ارزښته به شوی وای، ضايع به شوی وای.
• «عَنْهُم»: له دوی نه.

تفسیر:

دا هغه لارښوونه ده چې الله تعالی خپلو غوره بندګانو ته ورکوي؛ هغه توفيق او هدايت چې الله تعالی يې خپل خوښ شوي بندګان پرې برخمن کوي. دا هغه لارښوونه ده چې پخوا يې د انبياوو (عليهم السلام) په اړه يادونه وشوه، لکه ابراهيم، اسحاق، يعقوب، نوح، داود، سليمان، ايوب، يوسف، موسى، هارون، الياس، اسماعيل، اليسع، يونس، لوط او نور. الله تعالی دا هدايت چا ته چې وغواړي ورکوي، ځکه چې هغه ښه پوهېدونکی او مهربان دی.

که فرض کړو چې دا انبيا (چې الله تعالی دوی ته دا لوړ مقام ورکړی و) به شرک کړی وای — که څه هم دا له دوی نه ناشونی کار دی — نو خامخا به يې ټول هغه عملونه چې دوی کړي وو، بې ارزښته شوي وای او له منځه تللي وای. ځکه چې الله تعالی له شرک سره هېڅ عمل نه قبلوي. دا خبره د دې لپاره ده چې معلومه شي چې شرک څومره ستر ګناه ده او دا چې د الله تعالی په نزد د عمل قبوليت يوازې په توحيد او اخلاص پورې تړلی دی.

فايدې:

• دا چې هدايت يوازې د الله تعالی په لاس کې دی، نو بايد يوازې له هغه نه يې وغواړو او په دعا کې يې ترې تمه ولرو.
• دا چې الله تعالی خپل هدايت چا ته چې وغواړي ورکوي، نو بايد له هغه نه دا غوښتنه وکړو چې موږ ته هم دا نعمت راکړي.
• دا چې شرک ټول عملونه ضايع کوي، نو بايد له شرک نه ډېر ډډه وکړو او خپل توحيد په کلکه وساتو.
• دا چې انبياوو ته هم دا ويل شوي، نو دا خبره څومره مهمه ده چې هر مسلمان بايد له شرک نه ځان وساتي او خپل عملونه په اخلاص سره ترسره کړي.
• دا چې الله تعالی د خپلو بندګانو سره ډېر مهربان دی، ځکه چې دوی ته يې د هدايت لار ښودلې او د ګمراهۍ نه يې ژغورلي دي.