Сураи Аль-Анам — Оят 89

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• آتَيْنَاهُمُ: додем ба онҳо.
• الْكِتَابَ: китобҳои осмонӣ, ки бар паёмбарон нозил шудаанд.
• الْحُكْمَ: ҳикмат ва фаҳми дурусти дин, ё илм ва дониш.
• النُّبُوَّةَ: паёмбарӣ ва рисолат.
• يَكْفُرْ: инкор кунад, бовар накунад.
• وَكَّلْنَا: муқаррар кардем, омода сохтем.
• قَوْمًا: гурӯҳе аз мардум.

1. Тафсири оят:

Ин паёмбароне, ки дар оятҳои пеш зикр шуданд, ҳамон касоне ҳастанд, ки Мо ба онҳо китобҳои осмониро ато кардем, ба онҳо ҳикмат ва фаҳми дурусти динро додем ва паёмбарӣ ва рисолатро бахшидем. Пас агар ин се чизро мардуми ту — эй Паёмбар — инкор кунанд ва ба онҳо бовар накунанд, Мо барои нигаҳбонӣ ва риояи ин неъматҳо гурӯҳи дигареро муқаррар кардаем, ки онҳо ҳаргиз ба ин неъматҳо кофир намешаванд, балки ба онҳо имон меоранд ва амал мекунанд. Ин гурӯҳ муҳоҷирон ва ансор ва пайравони онҳо то рӯзи қиёмат мебошанд, ки ба китоб, ҳикмат ва паёмбарӣ бовар доранд ва онҳоро посдорӣ мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд неъматҳои бузург — китоб, ҳикмат ва паёмбарӣ — ба бандагони солеҳи худ ато мекунад ва ин нишонаи лутфу марҳамати Ӯст.
• Агар гурӯҳе аз мардум ҳақро инкор кунанд, Худованд ҳамеша касонеро муқаррар мекунад, ки ҳақро қабул ва посдорӣ мекунанд; ин боиси умедворӣ ва итминон аст.
• Имон ба китобҳои осмонӣ, ҳикмат ва паёмбарон роҳи наҷот ва саодати дуняву охират аст.
• Ҳар кас ба Қуръон ва таълимоти исломӣ пайравӣ кунад, дар зумраи он гурӯҳи некӯкор қарор мегирад, ки Худованд онҳоро ситоиш кардааст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки неъматҳои динӣ, аз ҷумла дониши дин ва пайравӣ ба паёмбаронро қадр кунем ва шукргузор бошем.