Сураи Аль-Джумуа — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَآخَرِينَ: «ва дигарон» — яъне гурӯҳи дигаре, ки пас аз онҳо меоянд.
• لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ: «ҳанӯз ба онҳо напайвастаанд» — яъне ҳанӯз дар замони онҳо набудаанд ва баъдтар меоянд.
• الْعَزِيزُ: «Ғолиб» — он ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад.
• الْحَكِيمُ: «Ҳаким» — доно ва бо ҳикмат дар ҳамаи корҳояш.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол Паёмбари худ Муҳаммад (с) -ро на танҳо ба сӯи арабҳои замони худ, ки хондан ва навиштан намедонистанд ва китобу паём надоштанд, фиристод, балки Ӯро ба сӯи мардуми дигаре низ фиристод, ки ҳанӯз наомадаанд ва баъдтар меоянд — аз арабҳо ва ғайри арабҳо, то рӯзи қиёмат. Ҳамаи онҳо аз даъвати ин Паёмбар баҳра мегиранд ва ба ӯ имон меоранд. Ва Худованд Ғолиби шикастнопазир аст, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад, ва Ҳаким аст дар офариниш, шариат ва тақдири худ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки рисолати Паёмбари Ислом (с) маҳдуд ба замон ва макони мушаххас нест, балки барои ҳамаи наслҳо то рӯзи қиёмат аст. Ин баёнгари умумияти даъвати исломӣ ва ҷовидонагии он аст.
• Ҳар касе, ки пас аз саҳобагон меояд ва ба ин даъват имон меорад, дар сафи онҳоест, ки Худованд онҳоро дар ин оят зикр кардааст. Ин ба ҳар як мусулмон умед ва ифтихор мебахшад, ки ӯ низ қисми ин силсилаи муборак аст.
• Сифатҳои «Ғолиб» ва «Ҳаким» будани Худованд ба мо таскин медиҳад, ки дини Ӯ ҳатман пирӯз мешавад ва ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат аст, ҳатто агар мо ҳикмати онро дарк накунем.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) пайравӣ кунем, зеро ин роҳи наҷот ва саодат аст барои ҳамаи наслҳо то рӯзи қиёмат.