Sure Tahrîm — Ayet 4

Kelime Anlamları:

• Teybe (تتوبا): Pişman olup günahı terk ederek Allah'a yönelmek.
• Sağat (صغت): Kaydı, meyletti, eğildi.
• Tezâhera (تظاهرا): Birbirinize yardım ederek dayanışma içinde olmak, sırt sırta vermek.
• Mevlâ (مولاه): Dost, koruyucu, yardımcı.
• Sâlihu'l-mü'minîn (صالح المؤمنين): Müminlerin salih/iyi olanları, seçkin ve hayırlı müminler.
• Zahîr (ظهير): Yardımcı, destekçi, arka çıkan.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîme, Peygamber Efendimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) hane-i saadetinde vuku bulan ve O'nu üzen bir hadiseye dairdir. Rabbimiz, Hz. Hafsa ve Hz. Aişe validelerimize hitaben buyuruyor ki: "Eğer ikiniz de Allah'a tövbe ederseniz, bu sizin için en hayırlısıdır. Çünkü kalpleriniz, Resûlullah'ın (s.a.v.) hoşlanmadığı bir şeyi arzulayarak hak'tan meyletmiş, O'nu üzecek bir davranışta bulunmuştur. Tövbe kapısı herkese açıktır; Allah, samimiyetle tövbe edenleri bağışlar ve affeder."

Ancak eğer siz, Peygamber Efendimiz'e (s.a.v.) karşı birbirine destek olup O'na eziyet etme ve O'nu üzme hususunda ısrar eder, bu tavrınızı sürdürürseniz, bilin ki Allah Teâlâ O'nun Mevlâsıdır, yani dostu, koruyucusu ve yardımcısıdır. O'nu asla yalnız bırakmaz. Cebrail (a.s.) de O'nun yardımcısıdır. Müminlerin salih olanları, yani imanları ve amelleriyle seçkinleşmiş hayırlı kullar da O'nun dostlarıdır. Bunların hepsi O'nu destekler. Ve bütün bunlardan sonra, melekler de O'na yardım edenlerdir. Yani O'na eziyet etmeye kalkışanlara karşı, Allah'ın ordusu ve yardımcıları saymakla bitmez.

Burada müminlere çok önemli bir ders vardır: Peygamber Efendimiz (s.a.v.), Allah katında o kadar yüce bir makama sahiptir ki, O'nu üzmeye kalkışanlar, sadece insanlarla değil, bütün kâinatın en şerefli varlıklarıyla karşı karşıya gelmiş olurlar. Allah, Resûlü'nü her türlü eziyetten koruyacağını vaat etmiştir. Bu, O'na olan sevginin ve saygının ne kadar büyük bir ibadet olduğunu gösterir. Bizler de O'nu sevmekle, sünnetine uymakla ve O'nun yolundan gitmekle şeref buluruz. O'nu üzecek her türlü söz ve davranıştan kaçınmak, imanımızın gereğidir. Bu vesileyle Allah'ın rahmetinin genişliğini de görüyoruz: Hata eden, kalbi meyleden kullar bile samimi bir tövbe ile affedilme müjdesine nail olabiliyorlar. Rabbimiz, tövbe edenleri sever ve onları bağışlar. Önemli olan, hatada ısrar etmemek ve Allah'a yönelmektir.