Sura Al-Kalam — Werset 13

Znaczenie słów:

• عُتُلٍّ – człowiek grubiański, szorstki, o złym charakterze.
• زَنِيمٍ – ten, kto jest przypisany do rodu, do którego nie należy; intruz, przybłęda.

Interpretacja wersetu:

Ten werset jest kontynuacją opisu negatywnych cech osoby, której nie należy słuchać ani ulegać. Chodzi tu o człowieka grubiańskiego, o szorstkim i nieprzyjemnym usposobieniu, który jest niegrzeczny w obyciu i trudny we współżyciu. Po tych wszystkich wcześniej wymienionych wadach – takich jak składanie wielu fałszywych przysiąg, pogarda dla innych, oczernianie i szerzenie plotek – dodana jest kolejna cecha: jest to ktoś, kto został przypisany do rodu, do którego nie należy, będąc obcym przybyszem, a mimo to zachowuje się jak członek rodziny. Taka osoba, mimo że nie ma prawdziwych więzi z daną społecznością, stara się narzucać innym swoją wolę i być traktowana jak jeden z nich.

Werset ten – choć historycznie odnosił się do konkretnych osób z czasów proroka Mahometa, takich jak Al-Walid ibn al-Mughira – zawiera uniwersalne ostrzeżenie dla każdego muzułmanina, aby nie ulegał i nie słuchał ludzi obdarzonych takimi nagannymi cechami, gdyż prowadzą one do zguby i oddalają od prawdy.

Korzyści płynące z wersetu:

• Ukazuje on, jak ważne jest rozeznanie w charakterach ludzi i unikanie naśladowania tych, którzy są grubiańscy, kłamliwi i szkodliwi dla społeczności.
• Uczy, że prawdziwa wartość człowieka nie zależy od jego pochodzenia czy majątku, lecz od prawości i dobrych uczynków.
• Przypomina, że Bóg doskonale zna wszystkich ludzi i ich ukryte wady, a Koran ukazuje prawdę o nich, aby chronić wiernych przed ich złem.
• Zachęca do pielęgnowania dobrych cech – łagodności, uczciwości i przynależności do wspólnoty w sposób prawy, a nie przez fałszywe roszczenia.