Surah Al-Qalam — Aya 13

Ma'anar Kalmomi:

• عُتُلٍّ: Mutum mai taurin zuciya, marar tausayi, mai munanan ɗabi'a.
• زَنِيمٍ: Mutumin da ake danganta shi da wata ƙabila ba asalinsa ba, wato ɗan fage ne da ake kira da sunan waɗanda ba iyayensa ba.

Tafsiri:

Wannan sifa ce da ke cikin jerin sifofin da Allah Ya ambata domin mutumin da ba za a bi shi ba. Yana nufin mutum ne mai taurin zuciya, marar tausayi, mai munanan ɗabi'a, wanda ya ƙetare iyaka a cikin zalunci da cin zarafi. Bayan wannan duka, shi ma ɗan fage ne, wato ba a san asalin iyayensa ba, ana danganta shi da mutanen da ba na cikinsu ba. Wannan sifa ta zo ne a cikin sukar wani daga cikin shugabannin kafirai (kamar Walid bn Mugirah), amma maganar gaba ɗaya tana kāre wa Musulmi daga yin koyi da mutumin da yake da waɗannan halaye munanan, kamar yawan rantsuwa, ƙarya, gulma, hana alheri, da girman kai ga gaskiya.

Fa'idodin da ake samu daga wannan aya:

1. Nuna cewa ba duk mutumin da yake da dukiya da ɗiya ba ne ya cancanci a girmama shi ko a bi shi, idan halayensa ba su da kyau.
2. Ƙarfafa wa Musulmi cewa kada ya bar mugu ya rinjaye shi ta hanyar tsoronsa ko son yardarsa, domin Allah Ya bayyana wa annabinsa irin waɗannan mutane don ya kiyaye kansa daga gare su.
3. Nuna cewa asali da zuriya ba su zama daraja ba idan ɗabi'a ba ta da kyau, kuma Allah yana sanin halin kowa, ko da an ɓoye shi.
4. Wa'azin da ke ƙarfafa mumini ya kasance da ɗabi'a mai kyau, mai tausayi, mai son alheri, kuma ya nisanci duk wani hali da zai sa ya zama abin ƙyama a wurin Allah da mutane.