Surja El-Kalem — Ajet 13

Kuptimet e fjalëve:

• عُتُلٍّ (Utull): Njeri i ashpër, i vrazhdë dhe i keq nga karakteri.
• زَنِيمٍ (Zenim): Ai që është i lidhur me një fis pa qenë prej tij, pra i huaji që pretendohet si pjesëtar i fisit.

Tefsiri i Ajetit:

Pas përshkrimit të mëparshëm të atij njeriu që betohet shumë, është i poshtër, shpifës dhe pengues i së mirës, Allahu i Lartësuar vazhdon ta përshkruajë atë me cilësi të tjera të shëmtuara. Ai është njeri i ashpër, i vrazhdë në sjellje, me karakter të keq dhe zemër të fortë. Pas gjithë këtyre cilësive negative, ai është edhe zenim – domethënë, dikush që është i atribuar te një popull pa qenë prej tij, një i huaj që është ngjitur pas tyre. Kjo tregon se ai është i njohur për poshtërsi dhe prejardhje të dyshimtë, gjë që e bën atë edhe më të përbuzur.

Ky përshkrim i përgjithshëm i referohet një prej udhëheqësve të idhujtarëve, siç ishte Velid ibn Mugire, i cili kishte pasuri dhe djem, por për shkak të kësaj u bë arrogant dhe refuzoi të vërtetën. Kur i lexoheshin ajetet e Kuranit, ai i mohonte ato dhe thoshte se ishin përralla të të parëve. Megjithatë, paralajmërimi në këtë ajet nuk është vetëm për atë person specifik, por është një mësim i përgjithshëm për çdo besimtar që të mos ndjekë njerëz me këto cilësi të shëmtuara.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Islami na mëson të largohemi nga njerëzit me karakter të keq, të ashpër dhe të vrazhdë, sepse ata janë pengesë për të mirën dhe përparimin e shoqërisë.
2. Ajeti tregon se prejardhja fisnike nuk ka vlerë nëse personi nuk ka moral të mirë; edhe ai që pretendon t'i përkasë një fisi të nderuar, por ka sjellje të këqija, është i përbuzur te Allahu.
3. Kjo na bën të kuptojmë se Kuranit nuk i intereson pasuria apo pozita, por vetëm pastërtia e shpirtit dhe ndjekja e së vërtetës.
4. Ajeti na paralajmëron që të mos mashtrohemi nga pasuria dhe djemtë e dikujt, sepse këto nuk janë shenjë nderimi te Allahu, por mund të jenë shkak për largim nga rruga e drejtë.