Surat Al-Qalam — Ayat 25

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَغَدَوْا (wa ghadaw): Padha mangkat ing wayah esuk banget.
• حَرْدٍ (hard): Tegese nyegah, ngalang-alangi, utawa niyat ala kanggo nyegah wong liya.
• قَادِرِين (qadirin): Padha rumangsa kuwasa utawa bisa nindakake apa kang diniyati.

2) Katrangané ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakake bab wong-wong kang duwe kebon kang padha mangkat ing wayah esuk kanthi niyat arep nyegah wong-wong miskin lan fakir supaya ora oleh woh-wohan saka keboné. Wong-wong mau padha mangkat kanthi ati kang mantep lan rumangsa kuwasa bisa nglakoni apa kang dadi niyate, yaiku nyegah wong-wong kang butuh supaya ora oleh bagian saka kebon mau. Nanging sejatine, rasa kuwasa kang ana ing atine wong-wong mau iku mung pangira-pangira lan khayalan wae, amarga ora suwe banjur ana kedadeyan kang ngrusak kebon mau kabeh.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya ora duwe sifat pelit lan ora nyegah wong liya saka rezeki kang wis diparingake dening Allah.
• Niyat ala kanggo nyegah wong miskin lan wong kang butuh iku kalebu tumindak kang ala banget lan bakal oleh piwales saka Allah.
• Rasa kuwasa lan kekuwatan kang ana ing tangan manungsa iku mung sementara lan ora ana apa-apane yen dibandhingake karo kekuwatane Allah.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah dadi wong kang seneng menehi lan tetulung marang wong liya, amarga rezeki kang kita duwe iku kabeh saka Allah lan ana hak wong liya ing kono.
• Kanthi mangerteni crita iki, kita dadi luwih ngerti yen Islam iku agama kang mulangake babagan keadilan, katresnan marang sesama, lan ora nglalekake wong-wong kang butuh.