Sura Al-A'raf — Werset 102

Znaczenie słów:

• ʿAhd (عهد) – przymierze, zobowiązanie, obietnica wierności wobec Boga.
• Fāsiqīn (فاسقين) – ci, którzy przekraczają granice, łamią nakazy Boga, występni, nieposłuszni.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg, mówiąc o dawnych narodach, do których wysyłał swoich proroków, stwierdza, że nie znalazł u większości z nich wierności przymierzu, które złożyli wobec Niego. Nie dotrzymali oni obietnicy posłuszeństwa i oddania, jaką zobowiązali się wypełniać. Co więcej, Bóg nie znalazł u nich nawet śladu lojalności wobec Jego nakazów ani skłonności do poddania się Jego woli. Zamiast tego, większość z nich okazała się ludźmi przekraczającymi granice – występnymi, którzy odwrócili się od drogi Bożej, łamali Jego prawa i nie przestrzegali Jego przykazań. Ich postawa była dowodem na to, że serca ich były zatwardziałe, a umysły oddalone od prawdy, mimo że otrzymali jasne ostrzeżenia i dowody.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Wierność przymierzu z Bogiem jest cechą, która wyróżnia prawdziwych wierzących – ci, którzy dotrzymują obietnic danych Stwórcy, osiągają Jego zadowolenie i sukces w życiu doczesnym i wiecznym.
2. Historia dawnych narodów jest dla nas przestrogą – pokazuje, że lekceważenie Bożych nakazów i łamanie przymierza prowadzi do zguby i kary.
3. Islam wzywa do uczciwości, odpowiedzialności i dotrzymywania słowa – zarówno wobec Boga, jak i wobec ludzi. To fundament budowania silnej i sprawiedliwej społeczności.
4. Werset ten uczy nas, że wiara nie jest jedynie deklaracją, ale zobowiązaniem, które wymaga czynów, wytrwałości i posłuszeństwa – a ci, którzy je wypełniają, są najlepsi w oczach Boga.