සූරා අල්-ආරාෆ් — ආයාත් 102

වදන්හි අර්ථ:

• عَهْدٍ (අහ්ද්): ගිවිසුම, පොරොන්දුව, බැඳීම
• فَاسِقِينَ (ෆාසිකීන්): පිටව ගියවුන්, අකීකරුවන්, පාපතරයින්

අර්ථ නිරූපණය:

අල්ලාහ් තආලා මෙම ආයාතයෙන් පවසන්නේ, පෙර පැවති ජාතීන් අතුරින් බොහෝ දෙනෙකු තුළ ගිවිසුම් ආරක්ෂා කිරීමේ ගුණාංගය උන්වහන්සේ සොයා නොගත් බවයි. එනම්, ඔවුන් සමඟ ගනු ලැබූ ගිවිසුම් හා පොරොන්දු ඉටු කිරීමට ඔවුන් සූදානම් නොවූ බවයි. ඔවුන් අතරින් බොහෝ දෙනෙකු අල්ලාහ්ගේ අණපනත්වලට අකීකරු වූ, ධර්මයෙන් පිටතට ගිය, පාපතරයින් ලෙස උන්වහන්සේ සොයාගත් බවයි.

මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ, පෙර නබිවරුන් වෙත එවන ලද ජාතීන් අතුරින් බොහෝ දෙනෙකු තම නබිවරුන්ට හා අල්ලාහ්ට දුන් ගිවිසුම් කඩ කළ බවයි. ඔවුන් ධර්මයේ මාවතෙන් බැහැරව ගොස්, අල්ලාහ්ගේ අණපනත් උල්ලංඝනය කරමින්, පාපකාරී ක්රියාවන්හි යෙදුණු බවයි. එබැවින් ඔවුන්ට ලෝකයේදී හා පරලෝකයේදී දඬුවම් ලැබීම ස්වාභාවික විය.

උපදේශාත්මක පාඩම්:

1. ගිවිසුම් ආරක්ෂා කිරීම සහ පොරොන්දු ඉටු කිරීම ඇදහිලිවන්තයෙකුගේ මූලික ගුණාංගයකි. අල්ලාහ් සමඟ ඇති කරගත් ගිවිසුම - එනම් උන්වහන්සේට පමණක් නමස්කාර කිරීම සහ උන්වහන්සේගේ අණපනත් පිළිපැදීම - ඉටු කිරීම අපගේ යුතුකමයි.
2. අල්ලාහ්ගේ ගිවිසුම කඩ කිරීම සහ උන්වහන්සේගේ අණපනත්වලට අකීකරු වීම පාපයට හා විනාශයට මඟ පාදයි. පෙර ජාතීන්ගේ ඉතිහාසය අපට මෙය පැහැදිලිව පෙන්වා දෙයි.
3. අල්ලාහ් සැමවිටම තම ගිවිසුම ඉටු කරන අතර, මිනිසුන් තම ගිවිසුම් කඩ කිරීම නිසාම ඔවුන්ට දඬුවම් ලැබේ. එබැවින් අපි අල්ලාහ් සමඟ ඇති අපගේ සම්බන්ධතාවයේදී අවංක විය යුතු අතර, උන්වහන්සේගේ අණපනත්වලට අවනත විය යුතුය.
4. මෙම ආයාතය අපට අනතුරු අඟවන්නේ, අල්ලාහ්ගේ මාවතෙන් බැහැරව යාමේ ප්රතිඵලය විනාශය බවයි. එබැවින් අපි සැමවිටම ධර්මිෂ්ඨ මාවතේ ස්ථිරව සිටීමට උත්සාහ කළ යුතුය.