ซูเราะฮฺ อัล-อะรอฟ — อายะฮฺ 102

คำอธิบายคำศัพท์สำคัญ:

• عهد (อะฮ์ด) หมายถึง สัญญาหรือข้อผูกพันที่ได้ให้ไว้ โดยเฉพาะสัญญาที่มนุษย์ได้ให้ไว้กับอัลลอฮ์ในการเชื่อฟังและปฏิบัติตามคำสั่งของพระองค์
• فاسقين (ฟาซิกีน) หมายถึง ผู้ที่ออกนอกเส้นทางแห่งการเชื่อฟัง ละเมิดขอบเขตของอัลลอฮ์ และฝ่าฝืนคำสั่งใช้ของพระองค์

คำอธิบายความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ตะอาลาทรงแจ้งให้ทราบว่า เมื่อพระองค์ทรงพิจารณาถึงประชาชาติในอดีตที่ได้มีบรรดาร่อซูลถูกส่งมายังพวกเขา พระองค์ไม่ทรงพบว่าส่วนใหญ่ของพวกเขามีความซื่อสัตย์ต่อสัญญาและข้อผูกพันที่พวกเขาได้ให้ไว้กับพระองค์ ไม่มีความมั่นคงในการรักษาคำมั่นสัญญา และไม่มีความภักดีต่อสิ่งที่พวกเขาถูกสั่งใช้ให้ปฏิบัติ

ยิ่งไปกว่านั้น พระองค์ทรงพบว่าส่วนใหญ่ของพวกเขาเป็นผู้ที่ออกนอกลู่นอกทาง ละทิ้งการเชื่อฟัง ฝ่าฝืนคำสั่งใช้ของพระองค์ และดำเนินชีวิตตามอารมณ์ใฝ่ต่ำของตนเอง พวกเขาจึงสมควรได้รับการลงโทษและการทำลายล้างตามที่ได้เกิดขึ้นกับพวกเขา

อายะฮ์นี้เป็นการปลอบโยนท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ที่ทรงพบกับความยากลำบากจากการปฏิเสธของชนชาติของพระองค์ โดยทรงทราบว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ เพราะประชาชาติก่อนหน้านี้ก็มีสภาพเช่นเดียวกัน พวกเขาส่วนใหญ่ไม่รักษาสัญญาและไม่ปฏิบัติตามคำสั่งใช้ของบรรดาร่อซูลของพวกเขา

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. การรักษาสัญญาเป็นคุณลักษณะสำคัญของผู้ศรัทธา และเป็นเครื่องหมายของความจริงใจในการศรัทธาต่ออัลลอฮ์ ผู้ใดที่ไม่รักษาสัญญากับอัลลอฮ์ ย่อมไม่รักษาสัญญากับมนุษย์ด้วยเช่นกัน
2. การเป็นคนส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นหลักฐานของความถูกต้องเสมอไป เพราะอัลลอฮ์ทรงแจ้งว่า ส่วนใหญ่ของประชาชาติก่อนหน้านี้เป็นผู้ฝ่าฝืน ดังนั้น ผู้ศรัทธาจึงต้องยึดมั่นในความจริงแม้จะอยู่เพียงลำพังก็ตาม
3. การฝ่าฝืนและการละเมิดขอบเขตของอัลลอฮ์เป็นสาเหตุแห่งความหายนะของประชาชาติทั้งหลายในอดีต ดังนั้น เราจึงต้องตระหนักและหลีกเลี่ยงพฤติกรรมดังกล่าว
4. อัลลอฮ์ทรงรอบรู้ถึงสภาพที่แท้จริงของบ่าวของพระองค์ พระองค์ไม่ทรงมองเพียงรูปลักษณ์ภายนอก แต่ทรงพิจารณาถึงความจริงใจและการปฏิบัติตามสัญญาที่ให้ไว้
5. อิสลามให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อความซื่อสัตย์และการรักษาสัญญา ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสงบสุข และเป็นเหตุให้ได้รับความไว้วางใจจากทั้งอัลลอฮ์และมนุษย์ด้วยกัน