Surat Al-A'raf — Ayat 121

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• قَالُوا (qaalū): padha ngucap, padha ngomong.
• آمَنَّا (aamannaa): kita padha percaya, kita padha iman.
• بِرَبِّ (bi-rabbi): marang Pangeran, marang Gusti.
• الْعَالَمِينَ ('aalamin): sakabehing alam, sakabehing titah, sakabehing makhluk.

2) Katrangan surat Al-A'raf ayat 121:

Ing ayat iki, para tukang sihir sing sadurunge dadi mungsuhe Nabi Musa, saiki padha ngucap kanthi tegas: "Kita padha iman marang Pangeran sakabehing alam." Ukara iki metu saka cangkeme para tukang sihir sawise padha nyekseni kekuwatane Allah sing nyata, yaiku nalika Nabi Musa nguncalake teken lan malih dadi ula gedhe sing nguntal kabeh barang-barang sihir. Wektu iku, para tukang sihir sadhar yen apa sing dialami Nabi Musa dudu sihir, nanging kekuwatan sejati saka Allah. Mula, sanajan diancam dening Fir'aun arep dipateni lan disalib, dheweke tetep mantep ngakoni iman marang Allah, Pangeran sing ngurus lan nguwasani sakabehing makhluk, ora mung Pangeran bangsa tartamtu utawa Pangeran Fir'aun. Iman iki metu saka ati sing wis yakin banget, ora mung saka lambe, amarga dheweke wis ngerti bedane antarane sihir lan mukjizat.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Iman sing sejati iku lair saka keyakinan ati sawise ngerti bukti-bukti sing nyata, dudu mung saka omongan utawa pepinginan.
• Wong sing bener-bener ngerti kebesaran Allah bakal wani ngakoni iman sanajan ngadhepi ancaman lan kasusahan.
• Allah iku Pangeran sakabehing alam, dadi kabeh manungsa saka suku, bangsa, lan negara apa wae bisa nyedhaki Panjenengane tanpa watesan.
• Taufik lan hidayah iku ana ing tangane Allah; mula ora ana wong sing kudu putus asa, amarga sapa wae bisa diparingi pituduh dening Allah, sanajan sadurunge dadi mungsuh.
• Kisah iki mulangake yen ngelmu sing bener bakal nuntun marang iman, lan wong sing jujur golek bebener mesthi bakal ketemu dalan sing bener.